Табассум

Гӯянд, замоне марде ба назди ҳоким омад ва аз сахтӣ ва ғаму ташвишҳои зиндагӣ шикоят кард.

Ҳоким ба ӯ нигоҳ карда гуфт:

– Ту сарватмандтарин ганҷро дорӣ, вале онро кам ба кор мебарӣ.

Мард ҳайрон пурсид:

– Кадом ганҷ, ман ки чизе надорам?

Ҳоким гуфт:

– Ганҷи табассум. Агар ҳар рӯз ба одамон бо табассум рӯй оварӣ, дили онҳо ба ту мекушояд ва ғаму ташвишҳоят сабук мегарданд.

Мард аз он рӯз сар кард, ки ба ҳар касе мерасад, бо табассум истиқбол кунад. Пас аз чанд муддат дӯстону ёрӣ бисёр ёфт ва дарёфт, ки табассум беҳтарин доруи рӯҳу равон аст.

Хулоса:

Табассум садақаест бидуни мол, доруест бидуни дорухона ва калидест ба дили мардум.