ҚАДРИ НОН

Дар деҳаи дурдаст писарбачае бо падару модараш зиндагӣ мекард. Номи писар Самад буд. Ӯ писари зиндадил буда, бозӣ карданро дӯст медошт, аммо кори хона ва сухани калонсолонро чандон ҷиддӣ намегирифт.

Рӯзе модараш як порча нон ба ӯ дод ва гуфт:

— Писарам, ин нон аз заҳмати падарат аст. Ӯ саҳарии барвақт ба саҳро меравад, шаб дер меояд, то ту гурусна намонӣ.

Самад бо бепарвоӣ гуфт:

— Нон ҳамагӣ як порчаку магар ҳамин қадар муҳим аст?

Модар чизе нагуфт. Фақат лабханде зад ва рӯзи дигар ба Самад гуфт:

— Писарам, фардо ба ҷои падарат ба саҳро рав. Имрӯз вақти имтиҳони зиндагист.

Самад бо дили нохоҳам розӣ шуд. Саҳар ба саҳро рафт. Офтоб сӯзон, замин сахт, теша вазнин... Пас аз чанд соат дасту пояш дард кард, арақ аз рӯяш мерехт ва гуруснагӣ ӯро азият медод.

Шом ба хона баргашт, хаставу пурхок. Модар ба ӯ як порча нон дод.

Ин бор, Самад ба нон бо нигоҳи дигар менигарист. Онро бо эҳтиёт ба даҳон бурд ва бо ашк гуфт:

— Оча, ман имрӯз дарк кардам: ҳар порчаи нон, порчаи ранҷи падар аст...

Паём:

Кӯдакон бояд донанд, ки ҳар чизе, ки доранд — нон, сарпаноҳ, либос — аз заҳмати волидон аст. Қадри ин меҳнатро бояд аз хурдӣ фаҳманд, то дар калонсолӣ фарзандони шоиста гарданд.