СУЛТОНИ САХОВАТМАНД

Замоне дар як диёр подшоҳе зиндагӣ мекард, ки ба саховатмандӣ машҳур буд. Ӯ ҳамеша ба мискинон, бекасон ва мусофирон кӯмак мекард. Дарвозаҳои қасри ӯ барои ҳама боз буданд.

Рӯзе як дарвеш ба қасри подшоҳ омад ва гуфт:

— Эй подшоҳи одил, ман ба ту ниёз надорам, балки ту ба ман ниёз дорӣ!

Подшоҳ дар ҳайрат афтод:

— Чӣ гуна ман — соҳибмулк ва бо дороӣ, ба ту — як дарвеш эҳтиёҷ дошта бошам?

Дарвеш бо табассум гуфт:

— Зеро ман бо гирифтани саховати ту, туро аз саховатмандӣ маҳрум намекунам, балки ту ба воситаи ман савоб мегирӣ ва номи некат мемонад. Агар ман набошам, ту ба кӣ саховат мекунӣ?

Подшоҳ ашк рехт ва гуфт:

— Ту рост мегӯӣ, эй дарвеш. Аз ҳамин рӯз, ҳар шахсе, ки назди ман меояд, меҳмони Худо бошад.

Панд:

Саховат танҳо додани мол нест, балки додани муҳаббат, меҳрубонӣ ва умед аст. Худо саховатмандонро дӯст медорад.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!