ТОҶИР ВА ҶИН

Рӯзе тоҷире дар биёбон чароғи сеҳри Алоуддинро ёфт.

— Хоҳиш бикун, — гуфт Ҷин.

— Он чизе, ки аз ту мехоҳам, ин аст, ки вақтро баргардонӣ?! — пурсид Тоҷир.

— Ин ба ту чӣ фоида дорад? Беҳтараш молу ҷавоҳирот ва қасру иморат талаб бикун.

— Аммо ҳама чиз дорам, - ноумед шуд Тоҷир.

— Ман солҳо боз ба савдо машғулам. Ба хотири сарват на дар он кишвар хидмати падару модарам кардаам, на дар ин кишвар. Талаботи онҳоро қонеъ карда натавонистам. Вақте ки ман ҳамчун савдогар ба кишварҳои дур сафар кардам, онҳо ин дунёро тарк карданд. Баъди аз даст додани онҳо ҳатто сарвати ҷамъкардаам дигар арзише надошт. Тамоми дороии маро бигир! Танҳо вақтро баргардон. Ман падару модарамро хеле пазмон шудам. Бе онҳо ба ман сарват даркор нест. Ман метавонам ба онҳо хидмат кунам, бигӯям, ки онҳоро дӯст медорам, дуоҳои онҳоро қабул кунам, хатогиҳоямро ислоҳ кунам ва лутфан вақтро баргардонам!

— Э, нодон, — оҳ кашид Ҷин.

— Агар замонро баргардондан мумкин мебуд, оё ман ҳазорон сол боз дар ин қафас нишаста, мунтазири он мешудам, ки касе маро озод кунад?!...