РИВОЯТИ МЕҲМОНДОРӢ

Дар як деҳа марде фақир зиндагӣ мекард. Вақте меҳмон ба хонааш омад, ӯ чизе барои додан надошт. Пас ба ҳамсараш гуфт:

— Меҳмонро бо муҳаббат қабул бикун. Агар нон набошад, сухани ширин ҳадя намо!

Меҳмон бо табассум рафт ва дертар ба деҳа баргашта, гуфт:

— Ман дар бисёр хонаҳо нон ёфтам, вале дар он хона — саховат ёфтам.

Хулоса:

Саховат на танҳо дар мол аст, балки дар қалб ва муҳаббат низ пайдо мешавад.