САВДОГАРОНИ БОАДОЛАТ ВА КОРВОНИ БАРАКОТ

Дар замонҳои қадим, дар як шаҳри бузурги саҳроӣ гурӯҳи савдогарони маъруф бо корвони худ ба шаҳрҳои дур сафар мекарданд. Онҳо на танҳо мол мебурданд, балки номи хуб, одоби савдо ва адолати худро низ бо худ мебурданд.

  Пешвои ин корвон як марди солманд ва донишманд буд, ки ҳама ӯро "Амини корвон" меномиданд. Пеш аз ҳар сафар, ӯ ба савдогарон таъкид мекард:

– Мо дар сафар на фақат мол, балки ахлоқи худро нишон медиҳем. Ростқавлӣ, одилона муомила кардан ва шафқат ба ниёзмандон — калиди муваффақият ва баракат аст.

Дар яке аз сафарҳо, корвон ба деҳае расид, ки мардумаш аз гуруснагӣ ранҷ мекашиданд. Яке аз савдогарони ҷавон гуфт:

– Биёед, аз гуруснагии мардум истифода карда, нархҳоро дучанд кунем!

Амини корвон ҷиддӣ гуфт:

– Не! Мо одамонро бо азобашон санҷиш намекунем. Мо фурӯшандаи молем, на одамфурӯш!

Онҳо молро бо нархи одил фурӯхтанд ва ҳатто ба баъзе ниёзмандон ройгон доданд.

Мардум барояшон дуо карданд ва роҳро бо эҳтиром боз намуданд.

Вақте ки корвон ба шаҳри худ баргашт, онҳо диданд, ки одамон дар интизори молашон буданд. Яке аз савдогарон пурсид:

– Чӣ гуна овозаи мо пештар аз мо расидааст?

Амини корвон гуфт:

– Вақте ростиву адолатро ба роҳ меандозӣ, он пештар аз ту мерасад ва мардум туро пешвоз мегиранд. Баракат дар мол нест, дар ният ва рафтор аст.

Хулоса:

Савдо фақат пулкоркунӣ нест. Он як роҳи ахлоқ, адолат ва хизмат ба ҷомеа аст. Савдогаре ки бо виҷдон, ростӣ ва муомилаи одилона кор мекунад, номи некаш бо корвонаш ҳамеша ҳамсафар мешавад.