РИВОЯТИ "СЕ ШОГИРД ВА УСТО"

Замоне дар як деҳаи дур, устое зиндагӣ мекард, ки дар кулолгарӣ (санъати зарфсозӣ аз гил) моҳир буд. Ӯ се шогирд дошт, ки ҳар яке мехост аз усто тамоми ҳунари зарфсозиро ёд гирад.

  Шогирди аввал пас аз чанд рӯз гуфт:

– Усто, ман аллакай фаҳмидам, чӣ гуна зарф сохтан лозим аст. Ман меравам, ки барои худ коргоҳ кушоям. Ва бе пурра омӯхтани ҳунар рафт.

  Шогирди дуюм ду моҳ бо усто монд, баъд гуфт:

– Ман аллакай ҳама чизро омӯхтам. Ба ман лозим нест боз дар назди шумо бимонам.

Ӯ ҳам рафт.

  Танҳо шогирди сеюм содиқ монд. Ӯ ҳар рӯз гил мешуст, дастгоҳ мешуст, санъати усторо мушоҳида мекард ва ҳатто пас аз шаш моҳ ҳам мегуфт:

– Ман ҳанӯз бисёр чизҳоро намедонам. Усто, ман мехоҳам то охир омӯзам.

  Солҳо гузаштанд. Шогирди аввалу дуюм коргоҳи худ кушоданд, аммо зарфҳои онҳо зуд мешикастанд ё шаклашон ноқис мешуд. Мардуми деҳа зуд ба онҳо эътимодро гум карданд.

  Аммо шогирди сеюм пас аз чанд сол бо иҷозати усто коргоҳи худро кушод. Зарфҳои ӯ чунон зебо ва устувор буданд, ки ҳатто то шаҳри бузург хабараш рафт. Ӯ номбар шуд, вале ҳамеша мегуфт:

– Ман ҳама чизро аз устои худ омӯхтам, зеро ҳунарро на бо шитоб, балки бо сабр ва эҳтиром меомӯзанд.

Хулоса:

Ҳунаромӯзӣ сабр, эҳтиром ва фурӯтанӣ талаб мекунад. Он ки бо фурӯтанӣ ва тамкин меомӯзад, ба ҳақиқии ҳунар мерасад.