ХАЙРУ САХОВАТ

Замоне як пирамарди камбизоат ҳар рӯз ба бозор мерафт ва бо даромади ночизи худ ба хона нон мебурд. Як рӯз зимистон шуд, барфу сармо сахт гардид. Пирамард мисли одатӣ ба бозор рафт. Дар роҳ як писарбачаи лоғар ва лату кӯбшудаеро дид, ки пойлуч дар кунҷи роҳ нишаста, аз сармо меларзид.

  Пирамард ба назди писар рафт ва пурсид:

– Бачам, чаро ту дар ин ҷо нишастаӣ?

  Писарбача бо овози хаста ҷавоб дод:

– Падар надорам, модарам бемор аст. Баромада будам, ки нон ёбам...

  Пирамард лаҳзае ба ӯ нигарист, сипас палтои ягонаи худро аз тан бароварда ба ӯ пӯшонд ва пуле, ки барои харидани нон ҷамъ карда буд, ба писар дод.

  Писарбача ашкрезон гуфт:

– Шумо кӣ ҳастед? Чаро ба ман ёрӣ кардед?

  Пирамард табассум намуда гуфт:

– Ман ҳамеша кӯшиш мекунам, ки инсон бошам...

Хулоса

Инсонпарварӣ маънои меҳрубонӣ, эҳсоси ҳамдардӣ ва ёрӣ ба дигаронро дорад. Амале, ки аз дили пок мебарояд, ҳатман таъсири нек мегузорад. Чӣ гуна шахс будани моро сарвати молӣ не, балки меҳру шафқат ба дигарон муайян мекунад.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!