БАҲОИ ДИЛИ МОДАР

Рӯзе ҷавоне назди як донишманд омад ва гуфт:

— Устод, ман модарамро дӯст медорам, вале намефаҳмам, ки меҳри модар то куҷо бузург аст?

Устод гуфт:

— Ба саволи ту фардо ҷавоб медиҳам. Лекин шабона кори душворе ба дӯш мегузорам. Рав, ва гӯшти дили модаратро биёр…

Ҷавон ба хона баргашт… Шабе сахт ва пурталотум. Ниҳоят, дар дил аз ҳама чиз гузашта, кори устодро иҷро кард…

  Субҳ, бо дили модараш ба назди устод омад. Дар роҳ, дар замин лағжид ва афтод. Дил аз дасташ рафт. Аз он сина порчае берун шуд…

  Ногоҳ шунид, ки он порча ба гӯё забон кушод:

— Писарам! Оё ранҷ надидӣ? Пойатро захмӣ накардӣ?

  Ҷавон гиря кард. Донишманд назди ӯ омад ва гуфт:

— Меҳри модар беинтиҳост, ҳатто агар ту дилашро бишканӣ ҳам, дили ӯ бо ту хоҳад монд.

Хулоса:

  Модар танҳо инсон нест — намоди муҳаббати пок, бахшоиш ва садоқат аст.

  Ҳеҷ дӯстӣ бо меҳри модар баробар намешавад.

  Қадри модарро то зинда аст, бидон ва эҳтиромашро ба ҷо биёр