Намунаи амалӣ

Падар ҳеҷгоҳ ба мо нагуфт, ки китоб хонед. Вале ӯ ҳамеша оромона, бе садову бе таваҷҷуҳ  китоб мехонд. Ин мисоли беғаразонаи ӯ оҳиста-оҳиста рафтори тамоми хонаводаи моро тағйир дод, ҳар як узви оила ба китобхона рӯ овард ва китобхонӣ ба одати рӯзмарраи мо табдил ёфт. Ҳар саҳифа, ҳар сухан, ҳар фикр аз китобҳои хондашуда моро ба ҷаҳонҳои нав мебурд ва орзуи омӯзишро дар қалбамон бедор мекард.

Ҳамин тавр, бо намунаи амалии падар, мо фаҳмидем, ки беҳтарин тарбия на бо сухан, балки бо амал натиҷа медиҳад. Китобхона ва муҳити оромонаи хондан, ки ӯ тартиб дода буд, мактаби зиндагии мо гаридид.