ДАР СУРОҒИ ДӮСТ

Буд набуд, як Хорпушт буд. Вай дар канори беша мезист ва танҳои танҳо буд. Танҳоӣ ба дили Хорпушт зад.

– Берун рафта, ягон дӯст пайдо мекунам, – гуфт вай худ ба худ. – Зиндагӣ бе дӯст лаззат надорад.

Хорпушт дар роҳ як ҳайвони думдарозеро дид. Рангаш заррин, чашмонаш ҳушёр, худаш беқарор буд. «Ана, дӯст ёфтам!» – хурсанд шуд вай.

– Салом, дӯстам! – гуфт Хорпушт.

– Салом, салом! – ҷавоб дод ҳайвон. Вай рӯбоҳ буд.

Рӯбоҳ пурсид:

– Сафар ба хайр! Куҷо меравӣ? Хорпушт ҷавоб дод:

– Дар суроғи дӯст ҳастам. Шояд ту дӯсти ман шавӣ?

Рӯбоҳ ба хаёл рафт. Баъд гуфт:

– Афсӯс. Ману ту дӯст шуда наметавонем!

– Чаро? – ғамгин шуд Хорпушт.

– Метарсам, – ҷавоб дод Рӯбоҳ. – Хорҳоят ба танам мехаланд.

– Саломат бош! – гуфт Хор пушт ва роҳашро давом дод.

Рафт-рафт, ки боз бо ҷонваре вохӯрд. Танаш мисли чанор бузург буд. Гӯшҳои чун сурфа калону паҳн дошт. Биниаш чун қубур дарозу ғафс менамуд. Пойҳояш чун сутун устувор буданд.

«Ана, дӯст ёфтам!» – хурсанд шуд Хорпушт.

– Вай фил буд. Салом, дӯстам! – гуфт Хорпушт.

– Салом, – ҷавоб дод Фил. – Сафар ба хайр! Куҷо меравӣ? Хорпушт ҷавоб дод:

– Дар суроғи дӯст ҳастам. Шояд ту дӯсти ман шавӣ? Фил ба хаёл рафт. Баъд гуфт:

– Афсӯс! Ману ту дӯст шуда наметавонем.

– Чаро? – ғамгин шуд Хорпушт.

– Хорат бисёр аст, – ҷавоб дод Фил. – Метарсам, хорҳоят ба танам мехаланд. Хорпушт ноумед шуд. Саломат бош, гуфту роҳашро давом дод.

Рафт-рафт, ки боз бо як ҷонваре вохӯрд. Вай оҳиста мерафт. Пушташ аз санг буд. Нақшу нигор дошт. Алаф мехӯрд.

– «Ана, дӯст ёфтам!» – хурсанд шуд Хорпушт. Вай Сангпушт буд.

– Салом, – гуфт Хорпушт.

– Салом, салом! – ҷавоб дод Сангпушт ва пурсид:

– Сафар ба хайр! Куҷо меравӣ? Хорпушт ҷавоб дод:

– Дар суроғи ягон дӯст ҳастам. Шояд ту дӯсти ман шавӣ?

Сангпушт ба хаёл рафт. Сарашро ба косахонааш даровард. Пойҳояшро дарун кашид. Фиш-фиш нафас кашид.

Хорпушт ба худ гуфт:

– Ин ҳам бо ман намехоҳад дӯст шавад. Ҳозир аз хонааш баромада мегӯяд: «Хорат бисёр аст. Хорҳоят ба танам мехаланд. Аз хорҳоят метарсам». Ин лаҳза Сангпушт сар берун карду гуфт:

– Хорпушти муҳтарам! Ману ту дӯст мешавем.

– Оҳ, чӣ хел нағз! – шодӣ кард Хорпушт. Хорпушт суханҳои Рӯбоҳ ва Филро ба ёд овард ва пурсид:

– Хорам бисёр нест? Аз хорам наметарсӣ?

Сангпушт гуфт:

– Дӯстон гуногун мешаванд. Рангу ҷусса муҳим нест. Дӯст барои дӯст бояд аз чизе натарсад! Хорпушт хурсанд шуд.

– Фардо ба хонаи ман биё,

– гуфт вай. – Ҳар ду пудиначой мехӯрем.

Сангпушт ваъда дод, ки меҳмони Хорпушт мешавад.

Хорпушт шоду хуррам ба хонааш рафт. Ба хонааш расиду гуфт:

– Акнун ман танҳо нестам. Дӯст ёфтам. Дуруст гуфтаанд: ҷӯянда ёбанда аст.

Шарифи Муҳаммадёр