ЭҲТИРОМИ КАЛОНСОЛОН НИШОНАИ ОДАМИЯТ
Рӯзе писаре ҳамроҳи падараш аз кӯча мегузашт. Дар роҳ пирамардеро диданд, ки бо душворӣ роҳ мерафт ва аз вазнинии бори худ хаста шуда буд. Писар зуд ба наздаш рафта, борашро гирифт ва то манзилаш ҳамроҳӣ кард.
Пирамард бо чашмони пур аз меҳр ба ӯ нигариста гуфт: - Фарзандам, Худованд туро сарбаланд гардонад! Имрӯз ту бори маро сабук кардӣ, аммо аз ҳама муҳимтар, диламро шод сохтӣ.
Падар ба писараш гуфт: - Писарам, дар зиндагӣ фаромӯш накун: калонсолон ганҷинаи таҷриба, хираду панданд. Онҳо замоне ҷавон буданд ва барои ободии зиндагии мо заҳмат кашиданд. Эҳтироми онҳо на танҳо қарзи фарзандӣ, балки нишонаи фарҳангу одамгарии мост.
Писар бо эҳтиром гуфт: - Падарҷон, акнун фаҳмидам, ки меҳрубонӣ танҳо бо сухан нест, балки дар рафтору амал зоҳир мешавад.
Хулоса, меҳру оқибат инсонҳоро ба ҳам наздик месозад. Ба калонсолон эҳтиром гузорем, суханашонро бо сабр бишнавем, дар рӯзҳои душвор дастгирашон бошем. Зеро имрӯз мо ба пирон такягоҳ мешавем ва фардо худ ба меҳру дастгирии насли ҷавон ниёз пайдо мекунем.
Эҳтироми калонсолон - эҳтиром ба гузашта, меҳрубонӣ ба имрӯз ва тарбияи неки фардост!
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




