БА МАДҲУЛМАЛИКУЛОДИЛ ИМОМУДДИН
ФИРӮЗШОҲИ АҲМАД, ДАР ҲАНГОМЕ КИ ҲАКИМРО
БА ПОЯИ ТАХТИ ХУД ТАЛАБИДА, ГӮЯД

Ҳаббазо, бахти мусоид, ки суи ҳазрати шоҳ
Мардумӣ карду раҳам дод пас аз чандин гоҳ.

Баъди мо, к-аз сари ишрат ҳама рӯз афкандӣ
Сухани рафтану норафтани ман дар афвоҳ,

Андаромад зи дари ҳуҷраи ман субҳдаме
Рӯзи баҳманҷана, яъне дувуми баҳманмоҳ.

Сол бар понсаду сиву се зи таърихи Аҷам,
Гуфт: Бархез, ки аз шаҳр бурун шуд ҳамроҳ.

Чи равӣ роҳи тараддуд, қазиуламр фақум,
Чи кунӣ нақши тахайюл, балиғассайлу рубоҳ.

Чун барангехт маро, рафту чароғе афрӯхт,
Бе таҳошӣ чу рафиқе, ки бувад аз ашбоҳ.

То ки ман ҷома бипӯшидаму берун рафтам,
Ба шитобе, ки видоъам на раҳӣ карду на роҳ.

Ӯ бурун бурд ба дар мафрашу овард сутур,
Маҳмиле басту маро кард чу шоҳе бар гоҳ.

Гуфт: сокит шаву ҳушдору батаъҷил биронд
Ончунон, к-аз раҳу нороҳ набудам огоҳ.

Иттифоқан ба дари раҳбаи ҷонон бирасид,
Ҳама аъёни Нишопуру бузургони Ҳароҳ.

Миннате доштам аз вай, ки надорад ба масал
Аъмӣ аз чашму фақир аз зару иннин аз боҳ.

Афвоҳ – даҳонҳо.
Қазиуламр фақум – кор гузашт, акнун бархез.
Балағассайлу рубоҳ – кор сахт шудааст.
Таҳошӣ – парҳез, худдорӣ.
Ашбоҳ – ҷамъи шабаҳ, сӯроб.
Раҳба – ҳавлӣ; корвонсарой.
Аъмӣ – аъмо, нобино.
Иннин – ҳез; боҳ – ҷимоъ.