Хостам гуфтан, ки дасту табъи ӯ баҳр асту кон,

Ақл гуфт: ин мадҳ бошад низ бо ман ҳампалос,.

Дасти ӯро абр чун гӯиву он ҷо соиқа,
Табъи ӯро кон чаро хониву он ҷо эҳтибос?

Даҳру даврон дар ниҳоди хеш з-он олитаранд,
К-аз сари туҳмат мунаҷҷим-шон бипаймояд ба тос.

Дар либоси сояву нури замон ақлаш бидид,
Гуфт бехуд: эй аҷаб, неъмулбадан бассуллибос!

Эй надода чархи ҷудат тан дар ин сӯи шумор

В-эй ниҳода дахли ҷоҳат пой з-он сӯи қиёс!

Эй ба расми хидмат аз оғози даврон дошта

Торами қадри туро ҳиндуи ҳафтум чарх пос!

Олами қудрат муҷассам нест, варна бошадӣ
Андаруни сатҳи ӯ беруни оламро мумос.

Марг берун монад аз гетӣ чу тақдири муҳол,
Гар дар ӯ садде кашӣ аз хоки ҳазму оби бос.

Бар ту ҳоҷат нест касро арз кардан эҳтиёҷ,

З-он ки бошад аз ҳама кас илтимосат илтимос.

Анзаруно нуқтабис мин нур кам кай гуфт чарх,

К-офтоб аз офтоби ҳимматат кард иқтибос!

Хатм шуд бар ту сахо, чун он, ки бар ман шуд сухан

В-ин сухан дар рӯи гардун ҳам бигӯям беҳарос!

Дур набвад, к-ин замон ба вифқи ин даъво, ки рафт,
Дар димоғаш худ шаҳодатро ҳамегардад абос

Соиқа – барқ; барқе, ки аз абр биафтад.
Эҳтибос – дар банд доштан; боздоштан.
Тос – ташт, лаган, тағора; ҷом, коса.
Неъмулбадан бассуллибос – чӣ хушбадан, чӣ бадлибос!
Мумос – бо ҳам соидашуда ва бо ҳам соянда.
Хоки ҳазм – устуворӣ, ҳушёрӣ.
Оби бос – қувват, далерӣ.
Анзаруно нуқтабис мин нур кам – ба сӯи мо нигаред, то аз нури шумо рӯшанӣ бигирем
(«Қуръон», сураи «ал-Ҳадид», ояти 13).
Вифқ – мувофиқ, созгор.
Абос – дурахши оташ; дурахши замин бо пайдоиши гиёҳ.