ҚИССАИ БОҒБОН ВА БАРГИ ДАРАХТОН
Дар як деҳаи зебо, дар наздикии кӯҳҳои сарбаланд, боғбони пиру кордоне бо номи Бобои Собир зиндагӣ мекард. Ҳар сол, вақте ки моҳи ноябр меомад, ҳаво ногаҳон хунук мешуд, шамолҳои тирамоҳӣ вазида, баргҳои дарахтон зард мегаштанд ва ба замин мерехтанд.
Рӯзи якуми ноябр субҳи барвақт Бобои Собир ба боғ баромад. Дар шохаи болотарини дарахти себи калон, як барги ягонаи зарде боқӣ монда буд, ки бо ҳар як вазиши шамол меларзид.
Дар ҳамин вақт набераи хурдсоли ӯ, Олимҷон, ба боғ давида омад ва бо тааҷҷуб гуфт:
— Бобоҷон, нигоҳ кунед! Ҳамаи баргҳои боғ рехтанд, танҳо ҳамин як барги танҳо дар болои шоха мондааст. Бечора, дар ин сармо чӣ қадар азоб мекашад. Шояд имрӯз ё фардо он низ меафтад?
Бобои Собир табассум кард, дасташро ба китфи набера гузошт ва гуфт:
— Писарам, ин баргро ранҷ напартоҳ ва ба он бо дилсӯзии ғамгин назар макун. Ин барг қаҳрамони воқеии боғи мост. Вай тамоми тобистон соя дод, себҳои ширинро парвариш кард ва ҳоло ҳам, ки фасли тирамоҳ ба охир расида истодааст, то охирин лаҳза вазифаи худро иҷро карда истодааст. Барг медонад, ки рехтани ӯ фоҷиа нест, балки марҳилаи табиии ҳаёт аст. Баъди рехтани ин барг, хоки замин ғизо мегирад ва дар баҳори оянда дарахт боз ҳам бошукӯҳтар гул мекунад.
Олимҷон каме фикр кард ва пурсид:
— Маънои ин чист, бобоҷон?
— Маънояш ин аст, писарам, ки оғози моҳи ноябр танҳо фарорасии сармо нест. Ин имтиҳони сабр ва матонат аст. Ҳар як фасл ва ҳар як оғоз ба мо меомӯзад, ки барои расидан ба баҳори нав, бояд марҳилаҳои душворро бо сарбаландӣ паси сар кунем. Инсон низ бояд дар ҳар вазъият, ҳатто дар рӯзҳои сарду мушкил, вазифаи инсонии худро иҷро кунад ва дигаронро гармӣ бахшад.
Олимҷон суханони бобояшро хуб фаҳмид. Вай ба барги тирамоҳӣ нигоҳ карда фикр кард, ки моҳи ноябр на фасли ноумедӣ, балки фасли ҷамъбасти корҳои нек ва омодагӣ ба комёбиҳои оянда аст.
Ибрат: ҳар як оғози нав — хоҳ фасли сол бошад, хоҳ марҳилаи кор — ба мо фурсат медиҳад, ки бо сабру устуворӣ душвориҳоро паси сар карда, ба сӯи ҳадафҳои бузург қадам занем.




