Зеҳн

НОБИНОИ ВОҚЕӢ

ЗЕ
Зеҳн30 октябри 2026 · 4 дақиқа хондан

Ривоят мекунанд, ки марди солеҳу парҳезгоре ба тангдастӣ гирифтор шуд. Рӯзгораш сахт гардид ва аз ҷиҳати молӣ дар вазъияти душворе қарор гирифт.

Рӯзе шунид, ки марди сарватманде бахше аз дороии худро барои кӯмак ба ниёзмандон вақф кардааст.

Бо умеди он ки аз ин хайр баҳрае ба даст орад, ба дари хонаи он мард рафт ва гуфт:

— Эй мард! Шунидаам, ки ту миқдоре аз молу сарвати худро барои ниёзмандон ҷудо кардаӣ. Ман низ марди тангдасту дармондаам ва ба кӯмак эҳтиёҷ дорам.

Аммо он марди сарватманд бахил буд ва намехост аз молаш чизе ба ӯ бидиҳад. Барои рад кардани дархости марди солеҳ баҳонае пеш оварда, гуфт:

— Дуруст аст, ки ман бахше аз моламро вақф кардаам, аммо онро танҳо барои нобиноён ҷудо намудаам. Ту бошӣ, чашмони бино дорӣ ва нобино нестӣ!

Марди солеҳ чун ин суханро шунид, лаҳзае андеша кард ва сипас бо оромӣ посух дод:

— Ту иштибоҳ мекунӣ! Нобинои воқеӣ манам!

Марди сарватманд бо ҳайрат пурсид:

— Чӣ гуна? Ту, ки чашмони бино дорӣ, чаро худро нобино мегӯӣ?

Марди солеҳ гуфт:

— Зеро ман аз Раззоқи ҳақиқӣ, ки Худованди Мутаол аст, рӯй гардонда, ба дари ту, ки марди бахил ҳастӣ, омадаам. Чашмони ман мебинанд, аммо дилам лаҳзае аз он ҳақиқат ғофил шудааст, ки рӯзидиҳандаи ҳақиқӣ танҳо Худованд аст!

Ин суханро гуфту рӯй гардонд ва аз он ҷо рафт.

Марди сарватманд аз шунидани ин сухани пурмаъно сахт мутаассир шуд. Дарёфт, ки бо бахилии худ дили инсони ниёзмандеро озурдааст.

Пушаймон шуда, аз паси ӯ шитофт ва гуфт:

— Эй марди нек! Бозгард! Ман мехоҳам ба ту кӯмак кунам ва ниёзи туро бароварда созам!

Аммо марди солеҳ дигар барнагашт.

Ҳарчанд он сарватманд исрор кард ва хоҳиш намуд, ки кӯмакашро бипазирад, марди солеҳ розӣ нашуд ва роҳи худро идома дод.

Панди ҳикоят

Ин ҳикоят дарси бузурге дар бораи таваккал, қаноат ва иззати нафс ба мо меомӯзад.

Марди солеҳ аз тангдастӣ ба дари сарватманде рафт, то кӯмак бихоҳад. Аммо вақте бо баҳонаи бахилонаи ӯ рӯ ба рӯ шуд, ба ёд овард, ки сарчашмаи ҳақиқии рӯзӣ Худованд аст.

Ӯ дарёфт, ки набояд тамоми умедашро ба дасти як инсон бибандад.

Зеро инсон метавонад дареро ба рӯйи ту бандад, аммо раҳмати Худованд ба он дар маҳдуд нест.

Гоҳе мо низ дар зиндагӣ чунин рафтор мекунем.

Вақте ба мушкилӣ дучор мешавем, гумон мекунем, ки танҳо фалон шахс метавонад ба мо кӯмак кунад.

Вақте касе дархости моро рад мекунад, ноумед мешавем ва гумон мебарем, ки дигар роҳе барои раҳоӣ нест.

Аммо фаромӯш мекунем, ки инсонҳо танҳо василаанд ва рӯзидиҳандаи ҳақиқӣ Худованд аст.

Қуръони Карим мефармояд:

«Ва ҳар кас бар Аллоҳ таваккал кунад, Ӯ барояш басанда аст».

(Сураи Талоқ, ояти 3)

Албатта, таваккал ба Худованд маънои онро надорад, ки инсон набояд аз дигарон кӯмак бихоҳад. Кӯмак пурсидан ҳангоми ниёз айб нест ва ёрӣ расондан ба ниёзмандон аз амалҳои нек ба шумор меравад.

Аммо инсон набояд тамоми умеди дили худро ба молу қудрат ё иродаи дигарон вобаста созад.

Аз тарафи дигар, ин ҳикоят барои сарватмандон низ панди бузурге дорад.

Агар Худованд ба ту молу сарват додааст, онро танҳо барои худ махоҳ. Шояд ниёзманде, ки имрӯз ба дари ту омадааст, сабаби озмоиши саховатмандӣ ва меҳрубонии ту бошад.

Бахилӣ танҳо он нест, ки инсон молашро нигоҳ дорад. Гоҳе бахилӣ он аст, ки барои надодани кӯмак ба ниёзманд баҳона меҷӯяд.

Хулоса

Нобиноии чашм инсонро аз дидани зебоиҳои ҷаҳон маҳрум мекунад, аммо ғафлати қалб метавонад ӯро аз дарки ҳақиқатҳои бузург боздорад.

Дар ин ҳикоят марди солеҳ худро нобино номид, зеро барои лаҳзае тамоми умедашро ба шахсе баста буд, ки аз кӯмак кардан худдорӣ мекард.

Аммо ҳамин сухан чашми дили марди бахилро боз кард ва ӯро ба андеша водошт.

Панди асосӣ:

Ба мардум эҳтиром гузор, аз василаҳои ҳалол истифода кун, аммо умеди ниҳоии худро ба Худованд банд.

Ва фаромӯш макун:

Дасти ту метавонад ба сӯйи мардум дароз шавад, аммо дилат бояд ба Худованд такя кунад.

Зеро сарвати ҳақиқӣ танҳо дар пурии даст нест, балки дар қаноати дил ва эътимод ба Парвардигор аст.

Мақолаҳои маъмул

ЗЕ
Мақола · 1 сол пеш

Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ

Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар

4
AI
Мақола · 2 сол пеш

Насиҳати Падар

Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва

3
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

Ростгӯи камоли инсонист.

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст

2
ЗЕ
Мақола · 2 сол пеш

МУҚАДАСОТИ МО

Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба

2