ШАПАРАК
НИЗОМ ҚОСИМ
ШАПАРАК
САФАР
Яку дую се…
Ура!
Мошин даромад ба раҳ!
Кўчаи мо қафо монд,
Сирку дарё қафо монд,
Мағозаи калон ҳам,
«Олами кўдакон» ҳам,
Бозорро гузаштем,
Гулзорро гузаштем,
Ба росту чап гаштем,
Саргарми гап-гап гаштем…
Шаҳр оқибат монд ақиб,
Деҳаи мо шуд қариб!
ЧЎҶА, ҶЎЧА ВА ХЎҶА
(шеъри тезгўяк)
Гузашта рафт аз кўча
Чўҷа ба лаби ҷўча,
Хост аз ҷўча хўрад об,
Хўрд пои чўҷа тоб.
Дид худашро чўҷа
Ногаҳ дар байни ҷўча.
Ҷўча чўҷаро мебурд,
Чўҷа ҷўчаро мехўрд…
Ин дам гузашт аз кўча
Соҳиби чўҷа – Хўҷа,
Чашмаш ба ҷўча афтод,
Ба ҳоли чўҷа афтод,
Ба ҷўчаи зар афтод,
Ба чўҷаи тар афтод…
Чўҷаро Хўҷа гирифт,
Аз оби ҷўча гирифт,
Шодон, дар дасташ чўҷа,
Рафт ба хона Хўҷа…
ЧАШМА
Баччаи кўҳу дараӣ,
Чобукӣ - оҳубараӣ,
Дар раҳи худ шаршараӣ,
Ҷўиву рўди сараӣ.
Рўд шавад аз ту равон,
Баҳр шавад аз ту дамон,
Сабза шавад аз ту нишон,
Сабз шавад аз ту ҷаҳон.
Ҷўш бизан, ҷўш бизан,
Ташнагии мо бишикан,
Соф бимон, пок бимон
Чун дили мо, чун дили ман.
Чашми пур аз нур шавӣ,
Марди раҳи дур шавӣ,
Чашмаи маъмур шавӣ,
Чашмаи машҳур шавӣ!
«ШЕЪР»
Гул гуфтему гул гуфтем,
Овози булбул гуфтем,
Мурғаку дона гуфтем,
Мўяку шона гуфтем,
Очаву додо гуфтем,
Ҷону дили мо гуфтем.
Апаву хоҳар гуфтем,
Ба ҷон баробар гуфтем,
Моҳу Фарзона гуфтем,
Ҳарду дугона гуфтем…
Гуфтем аз ону аз ин
Равону поку ширин,
Мо бехабар, худ ба худ
Як шеъри нав пайдо шуд!
ФУТБОЛ
- Мекунӣ бо ман футбол?
– Ба Шошо гуфто Бобо. - Поям каме лат хўрда,
Сархам бигуфташ Шошо. - Пас бишав, - гуфто Бобо,
- Дарвозабон, эй Шошо!
Рафт Бобо, ҷоеро
Бо қадам андоза кард,
Баъд аз он ду санг овард,
Он ҷоро «дарвоза» кард.
Акнун заданӣ буд гол
Он «қаҳрамон»-и футбол,
Ки як сангаш равон шуд,
«Дарвозабон» ҳайрон шуд!
Бобои осемасар
Худакаш ҳам шуд пакар,
Аз ханда ҳамаро кушт -
Буда сангаш сангпушт!
ХУДО АБУҶОНА БА МО ДОД…
Ба наздикӣ ман хондам
Аз дафтари Лоҳутӣ
Шеъре, ки будааст он
Аз модари Лоҳутӣ:
«Фасли зимистон буд,
Худо Абуҷона ба мо дод,
Қар-қари зоғон буд,
Худо Абуҷона ба мо дод!»
Моро ҳам додаре ҳаст,
Номаш Абуҷон бошад,
Вақти таваллудаш ҳам
Фасли зимистон бошад.
Шояд модари мо низ
Хонда он шеъри зебо,
Ба ниниякаш додаст
Номаки Абуҷонро.
То шавад ширинзабон
Чун булбулу чун тўтӣ,
Азизи мардум шавад
Ба монанди Лоҳутӣ!
СИТОРАШИНОС
Холаам нинича кард,
Номашро мондем Идрис,
Ниничаи ширин аст
Мисли конфети «Ирис».
Ҳама мехобад шабҳо,
Аммо ў надорад хоб,
Дар чашмонаш мерахшанд
Ситораҳои пуртоб.
Ба онҳо менигарад
Бо як ҷиддияти хос…
Мешавад ниниамон
Шояд ситорашинос?!
РУХСАТӢ
Ба рухсатӣ баромад
Гунҷишки балову бад...
«Чӣ-чӣ»-кунон гунҷишкак
Дарди дил гуфто як-як:
«Кош Сочи мерафтам!
Аммо бо чӣ мерафтам?
Мерафтам кош Ялта,
Дастам ҳаст аммо калта!
Барои Исфара ҳам
Намерасад фараҳам!
Ҳатто то Шоҳамбарӣ
Бояд хеле бипарӣ!
Ҳатто барои Явроз
Лозим дастони дароз!»
Аз ин гуфту аз он гуфт,
Каме ҳасраткунон гуфт.
Баъд аз алам баромад,
Ба кулмаке даромад,
«Бошад чу дурдона, - гуфт, -
Оби дари хона!» – гуфт.
Аз шодӣ пар заду бол
Дар оби кулмак хушҳол,
Гуфто шодон: «Чӣ-чӣ-чӣ!
Ана, Ялтаву Сочи!»
БОҒ
Дар боғи ту чи бисёр,
Мурғаки кўчӣ бисёр!
Аз ину он мегўянд,
Бо сад забон мегўянд,
Бо сад забони рангин,
Бо сад баёни ширин.
Гандумгуна он яке
Аз Африка мегўяд.
Дигаре «Озодӣ дар
Америка!» - мегўяд.
Он як фиребобаён,
То сабақ диҳад ба мо,
Болҳоро карда по,
Омадаст аз Аврупо!
Аз Русия, ҳам аз Чин,
Биё, ту худат бибин, -
Омада сад лонасоз,
Омада сад доначин.
Домани ту аз дон пур,
Боғат аз мурғакон пур…
Домани ту пур бодо,
Ҳар донаат дур бодо!
ШАПАРАК
Шапараки рангоранг,
Аз чӣ шудаӣ дилтанг?
Худро аз худ меканӣ,
Ба тиреза мезанӣ,
Мебинӣ чунки зебо
Аз тиреза гулҳоро!
Дар хаёли хушрангат
Мешавӣ он сў роҳӣ,
Бо ҳавою бо гулҳо
Омехтан мехоҳӣ!
ДОСТОНИ НИНӢ
Нинияк «нуну» гўяд,
«Ба ман деҳ нун!» - ў гўяд.
Аз пасаш карда талош,
Мурғакро «туту» гўяд.
Куку парида равад,
Аз пасаш «Ку? Ку?» - гўяд.
Ҳамаро, мисли мурғон,
«Шумо» не, «ту-ту» гўяд.
Аз рўи сад ҳай карда,
Мошинро «дуду» гўяд!
Гулро канда барг-барг,
«Будаст ин хушбў!» - гўяд.
Очаашро бўсида,
«Очаам хушрў!» - гўяд.
«Дар фасли гармо маро
Бар ба лаби ҷў!» - гўяд.
«Бишў, - гўяд, - мўямро,
Сарамро бишў! – гўяд,
То тару салқин шавад
Дар сарам ҳар мў!» - гўяд.
Тургеневро нахонда,
Сагчаро Муму гўяд!
Алгебраро медонад! –
Як нависад, ду гўяд!
Самимӣ ҳар гапашро
Аз дилу гулў гўяд.
Нафорадаш ягон гап,
Рў гардонда, «Фў!» – гўяд!
Ҳама гапи дилашро
Бо кас рўбарў гўяд!
Калон шавад, фикрашро
Ҳамчун ману ту гўяд!
Аз нерўгоҳи Вахшу
Аз пули Омў гўяд,
«Ватанамро мекунам
Машҳури ҳар сў!» - гўяд.
«Мекунам шаҳри калон
Аз Яхчу Нилў!» - гўяд.
«На мебошад ин дурўғ,
На сеҳру ҷоду!» - гўяд.
«Агар ҳамфикри манӣ,
Биё ба паҳлў!» - гўяд.
Мешавад иҷро ҳатман
Ҳар чизе, ки ў гўяд!




