Муҳаббат — беҳтарин даво
Нақл мекунанд, ки рӯзе Луқмони Ҳаким гуфт:
— Ман сесад сол мардумро бо доруҳои гуногун табобат кардам ва дар ниҳоят ба ин хулоса расидам, ки ҳеҷ давое беҳтар аз муҳаббат нест.
Аз ӯ пурсиданд:
— Агар муҳаббат ҳам таъсир накунад, чӣ бояд кард?
Луқмони Ҳаким бо табассум посух дод:
— Миқдори онро зиёд кунед!
Панди ҳикмат
Муҳаббат, меҳрубонӣ ва сухани нек метавонанд дардҳои зиёди рӯҳиро таскин бахшанд.
Баъзан инсон на ба насиҳат, на ба сарзаниш ва на ба суханони зиёд, балки танҳо ба як зарра меҳрубонӣ ниёз дорад.
Муҳаббат аз он неъматҳоест, ки ҳар қадар бештар ба дигарон бибахшӣ, ҳамон қадар дар дили худ бештар эҳсос мекунӣ.
0
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




