Зеҳн
Олами Афсонаҳо·Зеҳн·17 рӯз пешНашрия

ДУ КАЛИД...

Рӯзе шогирде аз устодаш пурсид:

- Устод, роҳи аз ҳама зудтар роҳ ёфтан ба қалби инсон чист?

Устод аз ҷайбаш ду калид баровард.

- Яке аз ин калидҳо аз тилло ва дигарӣ аз оҳани оддӣ сохта шуда буд. Ба фикри ту, кадоме аз онҳо дарро мекушояд?, - гуфт устод.

Шогирд дарҳол ҷавоб дод:

- Албатта, калиди тиллоӣ.

Устод ҳардуро ба қулф андохта нишон дод. Калиди тиллоӣ накушод. Калиди оҳанини оддӣ бошад, қулфро ба осонӣ кушод.

Шогирд дар ҳайрат монд.

Устод гуфт:

- Барои қулф на қимати калид, балки мувофиқ будани он муҳим аст. Қалби инсон низ ҳамин тавр аст. Онро на бо сарват, мансаб ё зебоӣ, балки бо самимият, меҳр ва муомилаи нек кушодан мумкин аст.

Шогирд оҳиста сар ҷунбонд.

- Пас, барои ёфтани роҳ ба қалби одамон пеш аз ҳама инсони накӯ будан лозим будааст.

Устод табассум кард:

- Бале. Дарҳои аз ҳама мустаҳкамро низ на ба зӯрӣ, балки калиди дуруст мекушояд.

Калиди боварибахш, ки ба қалби инсон мебарад, ин самимият, меҳр ва эҳтиром аст.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.