Зеҳн
Ахбор·Зеҳн·20 рӯз пешНашрия

ШАМЪ ВА ХАЗИНА

​Рӯзе як ҷавони кӯшову ҳавасманд ба назди донишманде омад ва пурсид:

— Устод, дар ҷаҳон чизе ҳаст, ки аз тиллову бойгарии беҳисоб боарзиштар бошад?

​Донишманд табассум кард ва ҷавонро ба як ҳуҷраи торику амиқ бурд. Дар он ҷо ду сандуқ меистод: яке аз тилло сохта шуда, бо гавҳарҳо медурахшид, вале қулфи сангин дошт; дигаре аз чӯби одӣ буд, вале калидаш дар болояш меистод.

Донишманд ба ҷавон як шамъи хурди фурӯзон дода гуфт:

— Дар сандуқи тиллоӣ хазинаи бузурги моддӣ ҳаст, вале барои кушодани он ту бояд тамоми умри худро сарф кунӣ, то роҳи кушоданашро биёбӣ. Дар сандуқи чӯбӣ бошад, китобест, ки калиди кушодани ҳама гуна гиреҳҳои зиндагиро дорад. Кадомашро интихоб мекунӣ?

Ҷавон як муддат фикр кард ва гуфт:

— Шахсе, ки танҳо тиллоро интихоб мекунад, дар торикӣ мемонад ва шояд ҳеҷ гоҳ онро кушода натавонад. Аммо касе, ки дониш ва хирадро интихоб мекунад, мисли ин шамъ роҳи худро равшан месозад ва метавонад бо ақлу тадбир ҳар калидро худаш созад.

​Донишманд дасти ҷавонро фишурда гуфт:

— Офарин! Малолу сарват метавонад якшаба аз байн равад ё дуздида шавад, аммо донишу хирад сарватест, ки дар сина ҷой мегирад, ҳеҷ гоҳ кам намешавад ва дар ҳар торикие роҳи аслии зиндагиро ба ту нишон медиҳад.

​Панди қисса: Дониш ва хирад бузургтарин сармояи инсон аст. Одам бо дониш на танҳо роҳи худро дар зиндагӣ равшан мекунад, балки метавонад дасти дигаронро низ гирифта, ба сӯйи равшанӣ барад.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.