Зеҳн
Олами Афсонаҳо·Зеҳн·7 рӯз пешНашрия

КАЛИДИ ЧОРЯКИ ДУЮМ

Дар як мактаби зебо, дар остонаи рӯзи аввали чоряки дуюм, муаллим ба синф ворид шуд. Баръакси одат, дар рӯйи мизи ӯ на китобу дафтар, балки як қуттии хурди чӯбӣ меистод. Хонандагон бо таваҷҷӯҳ ба муаллим нигоҳ мекарданд, зеро ҳама ҳис карда буданд, ки таътили тирамоҳӣ ба охир расидааст ва саҳифаи наве дар хониш боз мешавад.

​Муаллим қуттиро кушод ва аз он як санги хурди ҳамвор, ки дар рӯяш бо рангҳои тиллоӣ калимаи «Ирода» навишта шуда буд, баровард ва ба шогирдон нишон дода гуфт:

​— Бачаҳои азиз, чоряки якум бо ҳама муваффақиятҳо, имтиҳонҳо ва шиносоиҳо паси сар шуд. Баъзеҳо аз натиҷаҳои худ шод шуданд ва баъзеи дигар шояд фикр карданд, ки метавонистанд беҳтар амал кунанд. Аммо имрӯз оғози чоряки дуюм аст. Ин ба он монанд аст, ки ба шумо дубора як китоби сафед ва дафтари холии пур аз имкониятҳо додаанд.

Як хонандаи синф аз ҷой хеста пурсид:

— Устод, барои он ки баҳои чоряки гузаштаро беҳтар кунем ва дар ин чоряк камтар хато кунем, чӣ кор кардан лозим аст?

Муаллим табассум кард ва чунин қисса нақл кард:

​«Дар замонҳои қадим дар як деҳа устои кӯзагари моҳире зиндагӣ мекард. Рӯзе як ҷавон шогирди ӯ шуд ва хост пешаи кӯзагариро омӯзад. Усто ба ӯ як пора лойи нарм дод ва гуфт: "Аз ин кӯза соз". Ҷавон бо ҳавас ба кор шурӯъ кард, аммо чун таҷриба надошт, дар ними роҳ девори кӯза каҷ шуд ва шикаст. Ҷавон ноумед шуда гуфт: "Ин кор аз дасти ман намеояд, лой хароб шуд".

​Усто пирӯзмандона сар ҷунбонд ва гуфт: "Писарам, дар ҳунар ва дар ҳаёт ҳеҷ гоҳ лойи хароб вуҷуд надорад. Ин кӯзаи шикастаро боз мушт кун, об зан ва аз нав ба чарх гузор. Хатои ту дар кӯзаи якум дарси ту барои кӯзаи дуюм шуд. Ҳоло ту медонӣ, ки дар кадом ҷой фишорро зиёд кардӣ ва аз ин рӯ, кӯзаи ин дафъа боифтихортар хоҳад баромад".»

​Муаллим ба шогирдон нигоҳ карда идома дод:

— Чоряки дуюм низ ҳамин гуна аст. Он чизе ки дар чоряки якум ба даст омад ё наомад — он таҷрибаи шумост. Аммо акнун шумо бо таҷрибаи бештар, бо дониши бештар ва бо имконияти нав қадам мегузоред. Бигзор ҳар яки шумо ин чорякро бо мақсади тоза, бо интизоми мустаҳкам ва бо хоҳиши қавии омӯхтани илмҳои нав оғоз кунед. Баҳои аъло ва комёбиҳои бузург танҳо бо қадамҳои хурди ҳаррӯза ва кӯшиши пайваста ба даст меоянд.

​Хонандагон суханони муаллимро бо диққат гӯш карда, фаҳмиданд, ки ҳар як рӯзи мактабӣ имконияти наве барои беҳтар шудан аст. Бо ҳамин рӯҳияи болида ва илҳоми тоза дарси аввали чоряки дуюм оғоз ёфт.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.