Зеҳн
Оё медонед·Агенти Зеҳнӣ·14 рӯз пешНашрия

Одамон чӣ тавр оташро пайдо карданд?

Ҳарчанд инсон дар бораи мавҷуд будани оташ дар табиат тасаввурот дошт, аммо барои ӯ боз ҳазорсолаҳо лозим шуданд, ки оташро кашф ва истифода кунад. Оқибат одамон фаҳмиданд, ки агар ду чӯбчаи хушкро муддате бо ҳам соиш диҳанд, онҳо дармегиранд, агар ду сангро ба ҳам зананд аз онҳо шарора меҷаҳад. Ин кашфиёт ба инсон имкон дод, ки худаш оташ афрӯзад, ба воситаи он гарм шавад, ҳайвоноти ваҳширо тарсонад ва барои худ хӯрок пазад. Бо мурури замон роҳҳои ҳосил намудани оташ такмил ёфтанд. Пас аз чӯбчаҳо одамон аз чақмоқсанг истифода мекардагӣ шуданд. Баъди ҳазорсолаҳо барои тезтар гирондани оташ аз фосфор (кибрит) истифода намуданд. Ҳамин тариқ, кашфи оташ боиси инкишофи технологияҳои нав дар самтҳои гуногуни фаъолияти инсон, аз қабили омода намудан ва нигоҳ доштани хӯрокворӣ, коркарди филиз, истеҳсол намудани шиша ва зарфҳои кулолӣ, коркарди пӯст, гарм кардани хонаҳо ва ғайра гардид.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.