Юрти калони хон даромад. Ба ин сӯ нигоҳ кард, ба он сӯ нигоҳ кард, ҷое наёфт, ки бишинад, хизматгорҳои хон ҳама намадҳоро банд карда буданд, ҷои хоб намонда буд. Хон ва занаш дар болои кати чӯбин хобида буданд. Оскас-ӯгул дар пеши дар истода чӣ кор карданашро намедонист.

– Чаро рост истодай, Оскас-ӯгул? – пурсид хон.

– Ҳамаи намадҳо банд шудаанд, ҷое нест, ки хоб равам.

– Ин хел бошад, дар рӯи замин хоб кун.

Ҷавони бечора дар рӯи замини нам дароз кашида, баъд гуфт:

– Хон ва занаш тактагалдай! Дар рӯи кат тактагалдай!

Саҳарӣ ҳама аз ҷой хестанд, хон ва занаш бошанд, аз кат хеста наметавонистанд, гӯё ки ба он часпида монда буданд, хоб мекарданд.

– Зудтар роҳиби донишмандро чеғ занед! – дод зад хон. – Танҳо вай моро халос карда метавонад!

Муллои ғафсе бодаббада омада, аввал як гӯсфандро хӯрд. Баъд китоби муқаддасро дуру дароз варақ зада, бо зангӯлаҳо занг зад. Оскас-ӯгул, ки ба ӯ хизмат мерасонид, механдид. Мулло фикр кард: «Ба гумонам, Оскас-ӯгул ягон гапро медонад». Вай оҳиста пурсид:

– Эй ҷавон, бигӯ, чӣ кор кунам? Хон ва занашро чӣ тавр аз кат ҷудо кунам?

– Ин ҳеҷ гап не, – ҷавоб дод Оскас-ӯгул. – Ҳо аз думи ов барзагови сиёҳ дошта, дуо хондан даркор.

Мулло тохта аз думи барзагови сиёҳ дошт. Оскас-ӯгул гуфт:

– Муллои ғафс тактагалдай! Барзагови сиёҳ тактагалдай!

Барзагов аз дашт давида, роҳиби ғафсро аз пасаш кашолакунон мебурд. Мулло дод мегуфт:

– Ҳамаш кори Оскас-ӯгул! Вай гунаҳгор аст!

– Оскас-ӯгулро доред! – фармон дод хон.

Хизматгорҳо ба замин даромаданд. Дар ауул хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Оскас-ӯгул ба юрти сафеди хон даромад ва ба рӯи қолинҳои нуҳқабата нишаста аз хӯрокҳои лазиз хӯрдан гирифт.