• Ба мо раҳм кун, Оскас-ӯгул, моро халос кун, Оскас-ӯгул! - зорӣ мекард хон, - Ман духтари соҳибҷамоли хурдиамро ба ту ба занӣ медиҳам, аз чорвоям чорво, аз боиғариам боигарӣ медиҳам. Бароят юрти калони сафед месозам.

Оскас-ӯгул ба гапҳои хон бовар карда оҳиста гуфт:

• Хон ва занаш, бодара! Аз рӯи кат бодара! Хизматгорҳои хон, бодара! Аз таги хок бодара!

Авул якбора ба ҷӯшу хурӯш даромад. Одамон боз пайдо шуда, ба ҳаракат омаданд.

• Барзагови сафеди муқаддасро сар занед! - фармон дод хон.

Оскас-ӯгул дар авул давида хурсандона фарёд мекард:

• Хон маро мукофот медиҳад! Вай ба ман зиёфат медиҳад! Барои ман барзагови сафеди муқаддасро куштааст!

Хизматгорҳои хон барзагови сафедро пӯст канда, баъд ҷавони бечораро ба даруни пӯст андохтанд ва онро дӯхта ба об доданд.

Оскас-ӯгулро об хеле вақт бурд. Вай дар тӯри моҳигире дармонд. Моҳигири пир тӯрро аз об кашида, пӯстро бурид. Вай ҷавонеро дида фарёд кард:

• Худаш чӣ гап? Ту, дарди сар, аз куҷо пайдо шудӣ?
• Қаҳр накун, мӯйсафед. Ба чашмдорон маро нишон надеҳ, ба гӯшдорон дар бораи ман гап назан. Ман барои ту як гӯсфанди фарбеҳ меорам! - Рӯзи дигар Оскас-ӯгул ба авули Қаратихон равон шуд. Омада дид, ки авул дар ҷояш нест, ба чарогоҳи дигар рафтааст. Ҷавон пай гирифта, ҳафт дарёро гузашт ва ҳафт ағбаро пушти сар карду авули хонро ёфт. Шаб ки фаро расид, вай ба юрти хон наздик омада, оҳиста гуфт:
• Хон ва занаш тактагалдай! Ба рӯи кат тактагалдай!

Баъд аз рамаи хон гӯсфандеро ҷудо карда, ба моҳигир бурд.

Саҳарӣ хон ва занаш аз хоб бедор шуда, аз кат хеста натавонистанд. Хон сӣ фолбини доно ва шаст фолбини донишмандро даъват намуд. Онҳо дуру дароз фикру хаёл карда гуфтанд: