Барои оламе надиҳӣ? Ба Худо, агар рӯзе онро бишиносанд ва дӯст бидоранд, то ба рӯзи растохез туро намегузоранд дигар бар осмони дунё ҳамчунон бо ҷилва биёӣ ва аз ҳастии худ мужда бирасонӣ. Ва ҳам дар он рӯзе, ки ту низ тоби онро намеорӣ ва аз шарму ҳиҷолат об мегардӣ, мехоҳанд домону гиребонатро бигиранд, чун раҳзани онҳо будӣ. Он гоҳ ба оне, ки туро офарида мегӯянд: «Оре, агар ӯ намебуд, мо офтоби дурахшонро мешинохтем ва ба шабҳо ҳам рӯи зебояшро медидем».

Ту, эй духтараки болобаланду сармасти зебоӣ, чаро мегӯӣ аз баҳор бигӯем? Охир, баҳор ҳам аз Ту мегӯяд ва мо дар гуфтори ӯ Туро зеботару дилработар мебинем ва масти он ҷамолу камолат мегардем. Пас аз он ба шукри Ту, ки зиндагиро зиндагӣ мебахшӣ, ба офтоби чеҳрахандон мегӯем: «Умри мо агарчи бас кӯтоҳ аст, аммо ба ҳазорон ошиқе, ки баъди мо меоянд, башорат бидеҳ рӯзгори хушеро бо ишқ, бо ин Ёр ба сар мебаред ва марг ҳеҷ гоҳ дари хонаи шуморо намекӯбад ва ҳам овозатон намедиҳад.

Ба ин рӯзе, ки ба номи ишқ маъруфаш гардониданд, Туро, эй Ёр, табрик нагуфтам ва низ як даста гули сурху зеборо тақдимат накардам. Охир, ҳар он киро ошиқи содиқ нахоandӣ, бо кадом рӯ, ба кадом нерӯ бояд аз ишқ сухан бикунаду табрик бигӯяд ва ҳатто ба ҷониби он дастаи гули сурху зебо бинигарад?

Ошуфтатар аз ман Ту ҳеҷ касро дар ин шаҳр, ки орзуҳо низ чеҳраи зебои худро дар оинаи он мебинанд, намеёбӣ. Агар бад-он оромӣ, ки Худованд арзоният дошта, нашносиям ва чун ошиқи содиқи худ номамро ба забон наёрӣ, ман дигар ҳеҷ ҷои рафтан надорам ва ба хорию гумномӣ пас аз он мемирам. Ба Худо, марги ман ҳеҷ арзише надорад, аммо ҳама дармеёбанд, ки анҷоми фоҷеаи ишқ ҳамин аст.