Рӯзгор, ки баҳра гирифта буд, ин амалро раво надид. Аммо гуфт: «Ҳазор сол ба ёди Ту буд, чашм ба роҳи ту дошт, ки меоӣ, аммо бахт ба рӯят нахандид. Ва рӯзе пештар бо ҷавоне риштаи зиндагиро пайваст, ки чун ту зебо, чун ту ошиқ набуду бас ширину пур аз дард сухан намегуфт. Аммо ба номат дастрӯмолеро гулдӯзӣ кард ва гуфт, ки чун биёӣ, ба поси ин эҳтироми бузург онро ба ту бидиҳам».

Ман он дастрӯмолро гирифтам, агарчи дарёфтам, ки нақши дастони Туро надоранд. Ва ҳам барои як ошиқ саодати бузург нест, ки дастрӯмолаш бӯи модари Ёрашро дорад?

Ба Худо, эй Ёр, дигар ҳеҷ бовар намекунам, ки чашми ман рӯи зебои Туро мебинад, гӯши ман гуфтори ширини Туро мешунавад, чун дили ман аз диёри ҳамешабаҳорат имшаб бо ҳасрат омад ва гуфт, ки бо ҷавоне ба ситоиш зиндагиро дӯст доштед ва бо ҳам пайвастед. Аммо ман ба номи ин ҷудоӣ мехоҳам дил ҳамчунон хунин бимонад, чашм ҷуз гиря кореро надонад ва гӯш гуфтори ҳеҷ зебосанамро нашнавад. Ва ҳам ба баҳор мегӯям, ки раҳи хонаи маро фаромӯш бинамояд ва ҳеҷ гулеро нагузорад рӯ ба рӯи ман ҳатто барои лаҳзае ширин бихандад.

Мегӯяд аз баҳор бигӯ, ҳама аз баҳор бигӯ. Аммо ман аз Ёр мегӯям, ҳама аз Ёр мегӯям. Ба Худо, агар ӯ намеомад, баҳор роҳи диёри маро намедонист. Агар ҳам медонист, ин андешаро надошт, ки ҳатто боре ба он хушию хуррамӣ аз ин кӯ бигузарад ва башорати зебоиро бидиҳанд.

Эй офтоб, агар пушти абр ниҳон мешавӣ, мапиндор як рӯз туро бо меҳр овоз медиҳам ва мехоҳам он чеҳраи зебоятро бибинам. Охир, он офтоби ҷаҳонгарди ман имрӯз омада ва дигар ҳама умр хонаамро рӯшан месозад. Ва ношукрии намаки ҳуснаш маро мезанад, замоне ки ба рӯи ту бинигарам. Аммо чаро бояд аз пушти абр набароӣ ва башорати ин офтоби тобони маро