Маро бихонад, ба худ бигӯ: «Оре, ӯ дигар хонаи ёреро гарм мекунад, ки саодатро гиромӣ медорад».

Ба он чашмонат, ки шарор надоранд, дигар наменигарам. Агарчӣ ҳам сӯхтаам, мехоҳам ҳеҷ нишоне аз хокистарам намонад. Боре бо ин агар бенишониро эътибор мебахшам, Туро ба он шуҳрати дурӯғини назди ҳазор ошиқи бехабар аз саодати ишқ месӯзам. Агар ҳам фаҳмам намекунӣ, оинаҳо ин ҳақиқати зеборо бароят мегӯянд ва роҳи хонаи маро аз Ту мепурсанд.

Гуфтанд, гадое ба ин шаҳр омадаву роҳи хонаи Туро мепурсад. Ба Худо, ман аз оқибати ин сӯхтанҳои хеш ва ҳидояти ишқ агарчӣ он замон натарсидам, боре андешидам.

Ба Ӯ бигӯед, ки дигар дӯсташ намедорам. Бад-ин мужда Худоро илтиҷо мекунад, ки шумо аз ошиқонаш бошед. Он гоҳ ба дилдодагӣ рӯзе бо ҳазор ёри Ӯ рӯ ба рӯ меоед ва дармеёбед, ки ҳеҷ гоҳ шуморо дӯст нахоҳад дошт. Ва дили пур аз дардатон ба мани бенаво агар намегиряд, оҳе сард мекашад. Ва мебинед, ки зиндагӣ пас аз он ширин механдад.

Ба чашмони сиёҳи пурхумораш ошиқона нигаристам. Ҳама оламро маст дарёфтам ва дар хоб. Он лаҳза буд, ки хирад аз хонаи хароби бечуғз ба ҳолам хандид ва ишқ дари ҳама умедро ба рӯям баст.

Ин боғбони пир ба ҳазор ниҳоли нишондааш бо умед менигарад ва офтоб ба рӯяш ошиқона механдад. Ман аз он ниҳоли меҳри Ту меандешам ва бо гиряҳои абрҳои тирамоҳӣ дар худ меларзам, аммо ҳам дар ин ҳол овози хандаи ҳазор ошиқатро мешунавам.