– Бифаро, бигир, писарам.
Шаҳзода ба пиразан чанд танга медиҳад ва мегӯяд:
– Модарҷон, моро ниёише кунед, ки дар оянда ҳам шикори бобарор дошта бошем.

Кӯдакон низ ба Шаҳзода мегӯанд: «Ба мо ҳам... ба мо ҳам...». Шаҳзода аспашро каме дуртар ронда, ба кӯдакон мегӯяд: «Аз дунболи ман». Кӯдакон медаванд. Шаҳзода як мушт танга ба замин пош медиҳад. Онҳо машғули чидан мешаванд. Шаҳзода ба назди пиразан меояду дубора хоҳиш мекунад:
– Модар, моро ниёиш кунед.
Пиразан даст ба осмон мегӯяд:
– Худоё, тандуруст бошӣ ва ба ишқи Меҳрмоҳ гирифтор шав.

Шаҳзода мепурсад:
– Меҳрмоҳ кист?
Пиразан ҷавоб медиҳад:
– Духтари бисёр зебо, доно, зирак, мисли парӣ, садҳо ҷавон ошиқи вай ҳастанд.

– Меҳрмоҳ дар куҷост? – мепурсад шаҳзода.
– Барои ба мурод расидан бояд тамоми дунёро давр занӣ. Шикор карда хӯрда хоб рафтан хуб нест, сафар карда ҷаҳон дидан хуб аст.
– Ташаккур, модар.
Шаҳзода дар сари китф уқоби тирхӯда, сӯи қасри шоҳ омад. Шоҳ омадани писарашро мебинаду мегӯяд:
– Ба назарам, шикорат барор гирифтааст.
– Бале, падар.
– Ҳоло баркамол шудаӣ, метавонӣ ҷойгузини падар бошӣ.