Ба рӯҳи поки духтари
гӯрамаргам Меҳрмоҳ
ва фарзандони дилбандам
Орзу, Мижгон, Маҳин ва
Меҳрдод мебахшам, ки
ошиқи афсона ҳастанд

АФСОНА ХОНЕД

Оҷом, хонандагони азиз!
Он замоне, ки мардуми олам, тахминан 40 сол пеш, гап заданро ёд гирифтанд, то устураҳо, афсонаҳо, ҳикоятҳо, ривоятҳо мекунанд. Баъзе аз он афсонаҳои қадим то борҳо мазмуну сохтори худро дигар карда, они мо расиданд ва бархе бо гузашти асрҳо гум рафтанд. Чунки дар он рӯзгорони хеле дур, яъне ҳазорсолаҳо пеш, хат вуҷуд набуд. Пас аз он ки хат ба вуҷуд омад, одамон
кам-андак ба сабти афсонаҳо шурӯъ намуданд.
Ҳамин тавр, афсонаҳоро ҳам ба таври гуфторӣ ва ҳам хаттӣ, то имрӯз мардум ҳикоя мекунанд мутолиа менамоянд.
Афсонаҳо ҳамеша сайёр ҳастанд. Чӣ хеле ки одамон сафар мекунанд, афсонаҳо низ аз даҳон ба даҳон, аз насл ба насл, аз деҳ ба деҳ, аз ноҳия ба ноҳия, аз кишвар ба кишвар ҳамроҳи одамон мегарданд. Ҳангоми сафар афсонаҳо низ дигар мешаванд. Гӯяндагони моҳир ба онҳо чизе илова, ё кам менамоянд ва ё лавҳаҳои ҷолиберо ба онҳо омехта афсонаи нав месозанд. Афсонаро