— Бале. Аз хоб хеста бинам, ҳар гӯсфанд фил барин калон шудааст.

Меҳрмоҳ, ки дигар хобаш парида буд, бо табассуми ширин даст ба манаҳ менишаст, пурсид:

— Ӯҳ-ӯ-ӯ-ӯ, хеле ҷолиб, баъд чӣ шуд?

— Аз ҷой хестаму ба хоб таъзим кардаму гуфтам: «Эй хоби ширин, ташаккур ба ту! Бигир, ин хар ба ту туҳфа! Кайф карда савор шуда гард».

Меҳрмоҳ бо завқ пиқ-пиқ хандид.

Шаҳзода пурсон шуд:

— Хоб харро савор шуд?

Лӯхтак ҷавоб дод:

— Бале, ба хар савор шуду хобаш бурд.

Ҳар се хандиданд.

Шаҳзода гуфт:

— Ту балой.

— Рамаро ҳай карда ба хонаи бой бурдам. Мерафтам, ки аз пешам як гала гамбӯсак баромад. Онҳо саргинҳоро ғелонда мебурданд. Раҳмам омад. Ресмонро аз халта гирифта ба онҳо додаму гуфтам: «Гиред, боратонро бо ресмон баста баред».

Аз ин гапҳои содалавҳона Меҳрмоҳ механдид. Шаҳзода гуфт:

— Баъд чӣ шуд?

— Роҳ мерафтам, ки аз пешам як муш баромад. Аз замин хок канда мепартофт. Ба муш раҳмам омаду гуфтам: «Чӣ азоб мекашӣ, ма ин халтаро гир, хокро ба ин андозу ба берун бароварда парто». Халтаро ба муш додам.

Меҳрмоҳ боз ҳам бо завқ механдад.