Шаҳзода мегӯяд:
– Гӯш кун. Духтар фаҳмидаст, ки обрӯи ҳама меравад, ночор ба назди Анис баргашта, воқеаро гуфтааст. Вай, ки баақл буд, фаҳмидаст. Анис ва духтар шод зиндагонӣ карда гаштанд.
Лӯхтак мегӯяд:
– Инаш аҷиб-ку.
Шаҳзода мегӯяд:
– Бале, дӯсти меҳрубони ман. Ҳоло ба савол ҷавоби дуруст бидеҳ, ки дар назди Меҳрмоҳи доно необрӯ нашавем. Савол ин аст, ки дар ин ҷо одамияти кадоме бештар буд: роҳзан, чӯпонписар, Анис, ё духтар?
Лӯхтак мегӯяд:
– Албатта, чӯпонписар! Вай аз ишқаш даст кашида, падару модар ва духтарро аз марг халос кард.
Шаҳзода мегӯяд:
– Не, ба назари ман одамияти роҳзан бештар буд.
Лӯхтак мегӯяд:
– Не-не ёфтам. Одамияти Анис баланд буд.
Меҳрмоҳ бо тамасхур мегӯяд:
– Ҳар дуи шумо нодуруст мегӯед.
Шаҳзода мегӯяд:
– Пас шумо дуруст гӯед.
Меҳрмоҳ мегӯяд:
– Дар ин ҷо ҷасорат, вафодорӣ, ҷавонмардӣ ва одамияти духтар баланд буд.
Шаҳзода мегӯяд:
– Меҳрмоҳ дуруст мегӯяд.
Лӯхтак мегӯяд: