Чун қалам гардад ин кор, гар он садри бузург
Найзакирдор бубандад пайи ин кор камар.

Ба ту, эй сояи Ҳақ, халқи ҷигарсӯхтаро
Ӯ шафиқ аст чунон, к-умматро пайғамбар!

Халқро з-ин ҳашари шум агар бирҳонӣ,
Кирдгорат бираҳонат зи хатар дар маҳшар!

Пеши султони ҷаҳон Санҷар, к-ӯ парвардаст
Ҳамчу ту подшаҳи додгару ҳақпарвар,

Дидаӣ хоҷаи офоқ Камолуддинро,
Ки набошад ба ҷаҳон хоҷа аз ӯ комилтар,

Нек донӣ, ки чи ҳад то ба куҷо дошт бар ӯ,
Эътимод он шаҳи динпарвару некӯмаҳзар!

Ҳаст зоҳир, ки бар ӯ ҳаргиз пӯшида набуд
Ҳеҷ з-асрори мамолик – чи зи хайру чи зи шар!

Равшан аст ин, ки бар он гуна чу хур гардунро
Бувад Эронро ройаш ҳама умр андархӯр

В-андар он мамлакату салтанату он давлат
Чи асар буд аз ӯ ҳам ба сафар, ҳам ба ҳазар?

Бо Камолуддин абнои Хуросон гуфтанд:
Қиссаи мо ба Худованди ҷаҳон – хоқон бар,

Чи кунад пеши Худованди ҷаҳон аз сари сӯз
Арзи ин қиссаи ранҷу ғаму андӯҳу фикар!

Аз камоли караму лутфи ту зебад, шоҳо,
К-аз Камолуддин дорӣ сухани мо бовар,

Рав, шунав ҳоли Хуросону ғузон, эй шаҳи Шарқ,
Ки мар-ӯрост ҳама ҳол чу алҳамд зи бар!

То кашад ройи ту чун тир бар он қавм камон,
Хештан пеши чунин ҳодиса кардаст сипар.

Он чи ӯ гӯяд, маҳзи шафақат бошад аз он-к
Бастани мулки ту мехоҳад, на ҷоҳу хатар.