Босат ар бонг бар замона занад,
Гургро сирати шубон бошад.

Набувад хатти рӯзие муҷро,
Гар на дасти туаш замон бошад.

Нашавад кори оламе банизом,
Гар на пои ту дар миён бошад.

Дар ҷаҳониву аз ҷаҳон бешӣ
Ҳамчу маънӣ, ки дар баён бошад.

Офарин бар ту, к-офаринишро
Ҳарчи гӯӣ чунин, чунон бошад.

Рӯзи ҳайҷо, ки аз дирафши синон
Гардро кисвати духон бошад,

Дар тани аждаҳои ройатҳот
Бодро эътидоли ҷон бошад.

Шери гардун чу акси шери дар об
Пеши шери аламситон бошад.

Ҳам инони амал сабук гардад,
Ҳам рикоби аҷал гарон бошад.

Ҳар сабӯ, к-аз аҷал шикаста шавад,
Бар лаби чашмаи синон бошад.

Ҳар камин, к-аз қазо кушода бувад,
Аз паси қабзаи камон бошад.

Ашк бар диръҳои симобӣ
Нусхаи Роҳи Каҳкашон бошад.

Чун биҷунбад рикоби мансурат,
Он қиёмат, ки он замон бошад!

Ҳар киро шуд яқин, ки ҳамлаи туст,
Пои ҳастӣ-ш бар гумон бошад.

Бос – бим; қудрат; гӯсфанд.
Ишора ба тасвири аждаҳо дар байрақ.
Диръ – зиреҳ.