Адлаш ар ҳомии Замин набувад,
Амн берун зи осмон бошад.

Он, ки бо муҳри хозинаш рӯяд
Ҳар чи з-аҷнос баҳру кон бошад.

Қаҳраш ар соя бар ҷаҳон фиканад,
Зиндагонӣ дар он ҷаҳон бошад.

Авнаш ар ҳомии ҷаҳон гардад,
Фитна з-он сӯи ломакон бошад.

Ҳар куҷо хутба шуд ба ному сано-ш,
Нутқ ангушт дар даҳон бошад.

Ҳар куҷо сикка шуд ба номи сахо-ш,
Бухл беному бенишон бошад.

Ҳар киро доим аз сиёсати ӯ
Таббу ларза бар устухон бошад.

Эй қазо, қудрате, ки бо ҳилмаш
Кӯҳ бетобу бетавон бошад.

Ройаташ ояте, ки дар ҳарфаш
Фатҳ тафсиру тарҷумон бошад.

Ман нагӯям, ки ҷуз Худой касе
Ҳолгардону ғайбдон бошад.

Гӯям аз ройу ройати шабу рӯз
Ду асар дар ҷаҳон аён бошад.

Ройи ту розҳо кунад пайдо,
Ки чу тақдир дар ниҳон бошад.

Ройатат фитнаҳо кунад пинҳон,
Ки чу андеша бекарон бошад.

Лутфат ар мояи вуҷуд шавад,
Ҷисмро сурати равон бошад.

Авн – ионат, мадад.
Ройат – парчам, байрақ, ливо.