Шамшери ту зи хуни адӯ ронд рӯди Нил,
Лек оби Нил нест дар ӯ, оби руъян аст.

Шаб гарчи ҳомил аст, вале то ба рӯзи ҳашр
Аз зодани назири ту боре сутурван аст.

Зери замин зи бим чу Қорун фурӯ равад,
Гар дар набард хасми ту бо зӯри Қоран аст!

Ҳар кас, ки сар кашад чу мад аз амри ҷазми ту,
Бар сар зада ҳама чу ҳуруфи мунавван аст.

Дар чоки ҷайби субҳ чи бавну чи лавни ӯ,
К-аз хуни ҳосидат фалак олудадоман аст.

Аз эътимоди адли ту дар Роҳи Каҳкашон
Боре бубин ба Моҳ, ки ӯро чи хирман аст.

Айвони ту чу манзили Кайвон-ст, бингар, он
Шеъре, ки бар саҳифаи Шаъро мудавванаст.

Ҳар зарра баҳри гуфтушуниди санои ту
Даҳгӯшу даҳзабон чу бунафша-сту савсан аст.

Савсан сухан нагуфт гар аз рашки ман, чи шуд,
Ман бандаи туам, на ҳар озода чун ман аст.

Ҳар фан, ки бандаро ту дар он имтиҳон кунӣ,
Пиндорӣ, аз камол магар ҳам дар ин фан аст…

Поянда бод сояи ту бар ҷаҳониён,
К-аз офтоби ройи ту офоқ равшан аст!

Руъян – гиёҳе, ки аз он ранги сурх тайёр мекунанд.
Сутурван – нозо.
Қоран – паҳлавоне дар замони Рустам.
Мунавван – ҳуруфе, ки дар болояш аломати забар (фатҳа) дорад: комил-комилан, тамом-тамоман.
Бавн – фозил.
Лавн – рангин.
Шаъро – ситораи Парвин (Сурайё); мудавван – навишта, девоншуда; ишора ба балндиву дурахшонӣ.