Ангушти сиёҳи лоғарашро,
Бар чеҳраву чашми ину он зад.

Дар боз шуду ба як ишора,
Рафт он зани Рӯсабӣ пайи музд.

Хобиду чу гурба хуру хур кард,
Фориғ зи ҷаҳони ҳастӣ он Дузд.
Одамкуши пир буд бедор,
Нороҳату ғуссадору бемор.
Он гоҳ, ки Муҷрими сиёсӣ,
Пурсид аз ӯ ба меҳрубонӣ:
Имшаб чӣ шудат, ки беқарорӣ?
Ором нуҳуфта пиразан гуфт:
Розе ба дилам ниҳон намудам,
Бишнав ту, агар ки роздорӣ.

Як рӯзи баланди офтобӣ,
Дар партави осмони обӣ,
Ман бо писарам ба расми ҳар рӯз,
Дар мазраа гарми кор будем.
Ногоҳ ду тифли побараҳна,
Аз дур ба сӯйи мо давиданд,
Он гандуми ранги каҳраборо,
Диданд.
Чиданд.
Бо шодию шавқ донаҳоро,
Шумурданд,
Хӯрданд.
Арбоб, ки аз шикоргоҳаш,
Хавкардаву маст бозмегашт,
Аз дидани кӯдакон барошуфт,
Фарёд кашиду носазо гуфт.
Аммо,
Онҳо кафи даст донаҳоро,
Фушурданд,
Хӯрданд,
То ҷисми гуруснашон шавад сер.
Ногоҳ,
Бархост садои ғурриши тир,
Бигрехт зи ҷо ду пои кӯчак,
Як пайкари хурди дигар афтод.
Вақте гули обии панирак,
Шуд сурх зи хуни гарми кӯдак.
Дидам писарам зи худ бурун шуд,
Як пораи оташу ҷунун шуд.
Бо пил давид,
Пушти сари қотили сияҳдил.
Арбоб, ки зарба бар сараш хӯрд,
Афтод замину ҷо ба ҷо мурд.
Як лаҳзае баъд сели жондорм,
Моро сӯйи сарнавишти худ бурд.