ҷамъ оварда шудааст. Анвои шеърии сурудаҳои Рӯдакӣ қасида, марсия, ғазал, рубоӣ, қитъа ва маснавиро дар бар мегирад. Маснавӣ ва достонҳои «Калила ва Димна», «Синдбоднома», «Даврони офтоб» низ ба қалами ӯ тааллуқ доранд.

Дар асри Х ҷаҳонбинии халқ ва мутафаккирони онро фалсафаи динӣ ташкил мекард, ки қонуни асосии «Шариат» ва мазҳаби ҳанафия — суннат буд.
Асоси таълими «Калом» — эҳтироми тақдири илоҳист, ки Рӯдакӣ онро расман ва амалан эътироф кардааст.

Ҷараёни ғоявии Рӯдакӣ ин — шуубия аст. Пайравии шоир ба ин ҷараён маънии ватандӯстӣ ва зидди хилофати араб будани ӯро нишон медиҳад. Оид ба ин мавзӯъ шоир аз ҷумла овардааст:
Имрӯз ба ҳар ҳол Бағдод Бухорост, Куҷо мири Хуросон аст, пирӯзӣ он ҷост.

Рӯдакӣ дар тарбияи рӯҳию ҷисмонии инсонҳо диққати махсус дода, таъкид месозад, ки аз зебоӣ ва покию тозагии табиат ибрат гиреду муҳитшиносед:
Ин ҷаҳон пок хобкирдор аст,
Он шиносад, ки дил-ш бедор аст.

Ҳаётшиносиро шоир бо табъи баланд тараннум намуда, донишмандӣ, покӣ, некбинӣ ва некрафтори инсонҳоро хислати хуб мешуморад.
Боду абр аст ин ҷаҳон афсӯс, Бода пеш ор ҳарчӣ бодо бод.

• • • • • З-омада шодмон бибояд буд, В-аз гузашта накард бояд ёд.
• • • • • Чамани ақлро хазонӣ агар, Гулшани ишқро баҳор туӣ.
          Ишқро гар пайғамбарӣ, лекин, Ҳуснро офаридгор туӣ.
• • • • • Он — ки бад — ӯ бингари ба ҳикмат гӯй, Инак Сукроту ҳам Фалотуни Юнон.

---