ҚИТЪАҲО

Дар баҳси ишқ ақл ба дил гуфт: ҳин, хамӯш!
Ин кор ҳеҷ гаҳ ба ҳаёҳу намешавад!
Чил сол шуд, ки ишқи варо шарҳ мекунам,
Дил шарҳа-шарҳа мешаваду ӯ намешавад!

---

Ман кӯҳнамазори чаманистони хазонам,
Сад бор баҳор омаду гулпӯш нагаштам.
Монанди ҳамин мақтаъи ошуфтаи Ҷаъфар,
Аз ёди ту кӣ гуфт, фаромӯш нагаштам?

---

Агар ба теғ тарсонанд ё ба дор бикшонанд,
Кашидаҳои ҷонамро ба ту кушода хоҳам гуфт.
Зи печ-печи гесӯят гираҳ фитод бар ҷонам,
Аз ин ба баъд ҳарфамро чӣ гуна сода хоҳам гуфт?

---

Чун дилам аз шикастан озурдаст,
Аз шикастани зарф дилгирам.
Феъли ман чу нашуд зи феъл аҳсан,
Аз қавоиди сарф дилгирам.

---

Сӯят, эй кӯзаи лабташна, дар ин роҳи хатир,
То диҳад оби бақо, баҳри савоб омад дил.
Дид печу хами зулфу каҷи абрӯи нигор,
Оҷиз аз як-ду даҳан рост ҷавоб омад дил.