Кавиру хушксоронро кунад шодоб,
Худованди замину осмонҳоро бувад дилёб.

Каси варза биҳиштӣ дар сиришт аст,
Ки яксар киштаҳои лолахезаш
Чу гулбоғи канори лоларўён
Биҳишт асту биҳишт асту биҳишт аст.

Касе, к-ў чорпоёнро кунад бо меҳр парворӣ,
Гушурунро1 диҳад ёрӣ,
Ба дороӣ варо бинам фарохур,
Ба фарру ҷоҳу кеши шаҳриёрӣ.

Касе некўманиш некӣ биёбад,
Наёбад лек бадгавҳар ба ҷуз бад.
Касе, к-ў росткоронро диҳад фанд,
Ба оҳарман бувад, алҳақ, ҷигарбанд.
В-агар орад ба лаб ҳарфи дурўғин,
Бихонаш душмани ҷони Худованд.

Ва эй Зардушт,
Эй марди фарорун2,
Бифармо бандагонамро ниёиш
Ба чор унсур,
Ба чор асли ҳумоюн:
Яке оташ –
Чу бахши озарахши Эзиди пок,
Яке обу яке боду яке хок.
Касе к-ин чор олояд ба мурдор,
Ба нафрини Худо гардад гирифтор.

Ва эй Зардушт,
Эй пинҳонпажуҳи роз,
Аё фарзони худсозу худосоз!

1 Гушурун – рӯҳи чорпоён.
2 Фарорун – пешгӯйикунандаи некӯйӣ, башоратдиҳандаи саодат.