–Эй марди пасти намакношинос! Ту дар торикӣ ва ҳавои боронӣ аз роҳи дур боди хари худро мешиносӣ, дар рўзи равшан марде, ки ҳашт сол, ҳар сол ду-се моҳ аз ту пазироӣ карда, нону намакашро хўрда, дар хонааш хуфта, бо исрору хоҳиш ўро даъват кардаӣ, намешиносӣ?

Он кӣ донад нимашаб гўсоларо,
Чун надонад ҳамраҳи даҳсоларо?

Худованд одами пасту нокасро ин гуна расво мекунад. Он гоҳ ўро мушту лагади фаровон зада, бар сару рўйи ў кўфт, то дигар ҳаққи неъматро аз ёд набарад ва эҳсону некўкорӣ ва меҳрубониро бо дурўғи пастӣ ва намакношиносӣ ҷавоб нагардонад.

ДОСТОНИ
ШАҒОЛ ВА ХУМИ РАНГ

Он шағоле рафт андар хуми ранг,
Андар он хум кард як соат диранг.
Пас баромад, пўстин рангин шуда,
Ки манам товуси илиййин шуда.
Пашми рангин равнақи хуш ёфта
Офтоб он рангҳо бартофта.

Шағоле дар хуми ранг рафта, соате монда, пас берун омада, пўсташ рангҳои гуногунро гирифта буд, бо нозу ишва ба худ менигарист ва мепиндошт, ки товуси биҳиштӣ шудааст. Бо ин таннозию ноз миёни гурўҳи шағолони дигар рафт. Ба ў гуфтанд:
–Ин чӣ ҳолест?
Бо ғурур нигоҳе кард.
Шағоле дар гўши ў гуфт: