хобашон гирифт ва ҳар як дар гўшае дароз кашиданд.
Он кас, ки гўшти филро нахўрда ва бо гуруснагӣ сохта буд, гуруснаву нотавон ба дарахте такя карда буд. Ногаҳон модафиле ҳаросон аз роҳ расиду пеши рўйи ў истод, даҳонашро се бор бў кард ва чанд бор хашмнок гирди ў гашт, вале озоре нарасонд. Ба сўйи онон, ки дар хоб буданд, рафт. Яке-яке даҳонҳоро бў мекарду онҳоро помолу саркўб менамуд ё бо хартум ба ҳаво мепартофт, ки ба замин меафтоданду ҷон медоданд.
Эй касе, ки халқро озор медиҳӣ ва хуни онҳоро мекашӣ ва моли онҳоро мебарӣ, ғофил мабош, ки Офаридгор туро расво хоҳад кард ва ба сазои кирдори бад хоҳад расонд, чун бўйи кори бад ҷаҳонгир аст.

Бўй расво кард макрандешро,
Пил донад бўйи тифли хешро.
Он ки ёбад бўйи Ҳақро аз Яман,
Чун наёбад бўйи ботилро зи ман?
Мустафо чун бурд бўй аз роҳи дур,
Чун наёбад аз даҳони мо бахур?
Ҳам биёбад, лек пўшонад зи мо,
Бўйи неку бад барояд бар само.
Ту ҳамехусбиву бўйи он ҳаром
Мезанад бар осмони сабзфом.
Ҳамраҳи анфоси зиштат мешавад,
То ба бўгирони гардун меравад.
Бўйи кибру бўйи ҳирсу бўйи оз,
Дар сухан гуфтан биёяд чун пиёз.