Инсонро, ки Худованд гиромитарин офаридаи хеш номидааст, агарчи рўйи хок зиндагӣ мекунад ва таъбаш ба пастӣ мегарояд, монанди чўҷаҳои мурғобӣ аслаш аз дарёст. Бинобар ин, бояд бошарафу обрўманд умри хешро ба поён бирасонад.

Ту ба тан ҳайвон, ба ҷонӣ аз малак,
То равӣ ҳам бар замин, ҳам бар фалак.

Ту ҳам дар хушкӣ ва ҳам дар об тавонӣ зиндагӣ кардан. Агар бимирӣ, танат дар хок меравад, вале рўҳ равонаи роҳи осмон аст. Дили мо аз ин роҳ огоҳ аст, вале чашми зоҳир намебинад.

ДОСТОНИ
ЗОҲИДИ БОДИЯНИШИН

Гурўҳе ба ҳаҷ мерафтанд. Дар миёни биёбон чашмашон ба зоҳиде афтод, ки дар зери офтоби сўзон рўйи регҳои гарми сўзон ба намоз истода буд ва чунон ғарқи зикру дуо буд, ки гўё миёни боғи пургулу сабза, рўйи фарши ҳарир қарор дорад. Бодҳои заҳрноки биёбон ба чашми ў чун насими баҳорӣ буданд.
Ҳоҷиёни ҳайратзада ўро тамошо мекарданд, то вақте ки аз парастиши Худо фориғ шуд, ки дар он ҳавои гарму хушк об аз дасту рўйи ў мечакад, монанди ин ки таҳорат кардааст. Аммо дар саҳрои сўзон обе набуд.
Пурсиданд:
–Об аз куҷо меоварӣ?
Гуфт:
–Ин об аз осмон меояд!
Гуфтанд:
– Ҳар вақт бихоҳӣ, меояд? Ё гоҳ ҳасту гоҳ нест?