Амир Исмоил: Дар байни мардум шойиъот паҳн кунед, ки гӯё Рофеъ бинни Ҳарсама ба кӯмаки амир Исмоил омадааст ва аз Фароб гузаштааст.

Абуҳомиди Ясорӣ: Амирам, метарсам шойиъоти мо аксуламалеро ба вуҷуд ниёварад. Мо бояд сабр кунем, то бибинем мардуми Байканд аз амири Вароруд чӣ тавр пазироӣ менамоянд.

Амир Исмоил: Мо ҳадафамон на мардуми Байканд, балки лашкари амир аст. Онҳо бояд бифаҳманд.

Абуҳомиди Ясорӣ: Ҳар амале ду натиҷа дорад. Агар дар байни лашкариён ба манфиати мо кор кунад, мумкин аст дар байни мардум амали хилофро ба вуҷуд оварад.

Амир Исмоил: Ба кадом далел?

Абуҳомиди Ясорӣ: Аввалан, мардуми мо ҷафои бегонагонро бисёр кашидааст, сониян, Рофеъ бинни Ҳарсама бегона аст. Ин омил метавонад мардумро аз мо дур гардонад. Аз ҳоло нон гарон шудааст. Як ман нонро дар Фароб ба се дирҳам мехаранд.

Абумуслим, омили Фароб меояд.

Амир Исмоил: Ин қимат гӯшношунид аст! Ҳеҷ гаҳ чунин набудааст. Сабабаш чист?

Абуҳомиди Ясорӣ: Хушксолиро сабаб нишон медиҳанд.

Амир Исмоил: Лалмӣ чоряки зироати кишварро ташкил медиҳад. Ҳеҷ гуна хушксолӣ баҳона шуда наметавонад, ки қимати ғалладона боло равад. Ё онро фақат ба мо гарон мефурӯнад?

Абуҳомиди Ясорӣ: Нархи бозор ҳамин аст.

Амир Исмоил ба Абумуслим менигарад.

Абумуслим: Алҳол нарх дар бозорҳои Байканду Фароб ҳамчунин аст. Тахмин меравад, бо сар шудани ҷанг нархҳо боз боло раванд.

Амир Исмоил: Бозоргонон аз фурсат истифода бурда ҳамёнҳои хешро пур кардан мехоҳанд. Тадқиқ кунед, гаронфурӯшонро сиёсат кунед.

Абумуслим: Амирам, хушксолӣ то андозае ба ҳосили имсола зарар овард. Мардум натавонистанд нисфи маҳсулоти ҳарсолаашонро ба даст оваранд.

Амир Исмоил: Аз кай нархҳо гарон шуданд?

Абумуслим: Як ҳафта мешавад. Мардум овозаи ҷангро шунида, нархҳоро боло бурданд. Агар бозоргононро сиёсат кунем, онҳо молашонро ба бозор нахоҳанд баровард.