Гарчи дар майхона бар лаб хандаҳо дорад қадаҳ,
Чашми ибрат сӯи ин базми фано дорад қадаҳ.

Дар ҷаҳон сад шӯр аз як ҷоми тақсими азал,
Ҳеч медонӣ, ки андар дил чиҳо дорад қадаҳ?

Дар сулуки ишқ андар ишратободи ҷаҳон
Кай ба ҷуз пири суроҳӣ муқтадо1 дорад қадаҳ?!

Баски сар то пои дунё домгоҳи офат аст,
Бар шикасти ранги ишрат мӯмиё дорад қадаҳ.

Чун хумори бода ҳар дам дар гаҳи афтодагӣ
Аз хаёли қомати мино асо дорад қадаҳ.

Дам ба дам дасти дуо бикшода дар базми адаб,
Як тавозуъ аз суроҳӣ илтиҷо дорад қадаҳ.

Пеши минои тараб бо сози қул-қул ҳар нафас
Аз забони бода арзи муддао дорад қадаҳ.

Рӯзу шаб, Туғрал, мисоли чанг бо қадди нигун
Аз барои духтари раз нолаҳо дорад қадаҳ.

1 Муқтадо – пешво.

Боз аз ранги ҳино шуд панҷаи дилдор сурх,
Ранги домони шафақ омад кунун пайкор сурх.

Оламе дорад хаёли захми теғи абруяш,
Кош аз хунам бувад он теғи ҷавҳардор сурх!

Ҳар куҷо гар нағмаи зеру бами лаълаш бувад,
Нохуни мутриб шавад аз пардаи он тор сурх.

Сӯи мо дорад хиром он рашки гулзори Ирам,
Гулшани моро бувад имрӯз баргу бор сурх.

Сабзаи лаълаш бувад акнун бароти зиндагӣ,
Оҳ, аз он рӯзе, ки пӯшад он парирухсор сурх!

Эй ки дорӣ орзуи машҳади1 ушшоқи ӯ,
Метавон кардан гулӯи хешро ночор сурх.

Мо, шаҳидонро бувад ин хирқаи хунин алам,
Зоҳидонро гарчи бошад аз таассуб ор сурх.

Гар набошад имтиёзи даъвии ботил зи Ҳақ,
Кай шавад аз хуни сад Ҳаллоҷ чӯби дор сурх?!

Он қадар аз дида бо ёди рухаш хун рехтам,
Чеҳраам гардида аз ашки надоматбор сурх.

Эй хуш он мисраъ, ки, Туғрал, месарояд Бедиле:
«Ҷомаат з-ин хум намеояд бурун ҳар бор сурх!»

1 Машҳад – маҳалли ҳузур ё ҷойгоҳу макони шаҳидон.