Онҳо сӯйи шаҳр роҳ пеш гирифтанд. Лой ба пойҳояшон мечаспид. Довуд гоҳ-гоҳ хавотиромез ба қафо менигарист. Дере нагузашта Партов савори аспи чорхез пеши роҳашонро гирифт. Дасти силоҳдорашро дар ҳаво алвонҷ доду наъра зад:

• Истед! Аз ҷоятон наҷунбед! Ба хайма даромада, Офтобро надидам. Донистам, ки ин қаҳрамонӣ ҳам кори туст. Ба ин тараф асп давондам. Аз пайи поятон фаҳмидам, ки дур рафта наметавонед. Офтобро бо фиреб ба даст дароварда, аз ту, Довуд, ҳам қасди худу ҳам қасоси падарамро гирифтанӣ будам. Ними мақсадам буд шуд, ними дигараш монд. Хайрият, ки ба пои худ ба наздам омадӣ.

• Бигӯй, ки аз дастат чӣ кор меояд? — Довуд бо танаш ҳамсарашро паноҳ карда гуфт.

• Саволат дуруст, - ғуррид чӯпон. — Пас, ту Довуд дар таги хоктӯда намурда будай. Ҳамсилоҳат дурӯғ гуфта будааст. Дониста мон! Ман дигар он Партови тарсончаку беҷуръат нестам! Туро ба он дунё фиристода, Офтобро мегирам!

• Мегирӣ? - фарёд зад Довуд. - Хобатро ба об гӯй, саҳрой, деҳотии ҷурғотфурӯш! Ин ҳамсари ҳалоли ман аст! Ман ӯро ба ҳеҷ кас намедиҳам! Ягон кас ӯро аз дасти ман гирифта ҳам наметавонад!

• Бори дигар огоҳ мекунам, - Партов мили силоҳро ба синаи Довуд рост кард. - Офтоб бо ман мемонад!

• Ин орзуи ҳаромро ҳамроҳи заҳробаи даҳонат фурӯ бубар! - аз ғазаб чашмони Довуд шӯъла заданд.

• Набошад, алвидоъ Маҷнуни ноком, - Партов куланги силоҳро зер кард.