ҚИССАИ ҚАРЗИ КАМПИРИ ШИРМОҲӢ, ВОМБАРГ ВА ДАРДИ КУҲНАИ МАН

Фасли сармо. Барф моноӣ орди гандум буд, ки аз парвезани моми фалак мерехту суфраи заминро сафед мекард. Ман, дар ҳоле ки барои дарки ҳайсияти худ зӯри беҳуда мезадам, бо либоси тунук рӯйи шолпораи намкашида менишастам. Намедонам, ки касе маро ба дамгаҳи дари Маркази савдои пойтахт мондааст ё аз рӯзи мисок то ҳоло дар ҳамин ҷостам. Яқинан, як умр зери пойи мардум маскун набудаам, вагарна чанд гадову гадотабъони дигар сӯям бо хашми тамом наменигаристанд. Ҳар замон раҳгузароне ба каллапӯшам, ки пешам вожгуна мехобид, тангаи зардаке партофта мегузаштанд, вале ман ҷуръате надоштам, ки сар бардошта, тарафи онҳо чашм андозам, ҳатто, забонам намегашт, ки дуои некашон кунам. Ангор, ба кундаи пӯсидае ва ё як пораи калони ях табдил ёфтаам.

Ногаҳ чӯбе ба тахтапушт хӯрдаму аз зӯрии дарди ҷонқоҳ нидо дардодам: «Ӯҳ!» Пас, ман ҳанӯз дар тан хуни гарм дорам. Батамом ях набастаам, ки ҷонам дард ёфт. Бо азобе ба ақиб нигаристам. Талбандаи ношустарӯе кӯтакам зада буд. Бо алам ба асои дасташ нигаристам.

– Хез, даф шав, аз територияи мо!

«Нафаҳмидам...» – аз дил гузаронидам ман.

– Мо барои ин гирду атроф андоз месупорем, пас, територия аз мост! Хез, тезтар гум шав!!! – ӯ дубора ба сарам асои филизиашро бардошт. Ман дасти чапро ба сарам сипар карда, бо дасти рост кулоҳамро гирифтан хостам. Ҳайҳот, чӯгибачае аз ман пешдастӣ карда буд.

– Ҳа-ҳа-ҳа!!! – механдиданд гадомардон.

– Ҳӣ-ҳӣ-ҳӣ! – ҳамовозӣ мекарданд лӯлизанакҳои кӯдакбадаст. Аз ҳар тараф соилони чандапӯши гурусначашм ба ман наздик мешуданд. Дасти яке меларзид, дигаре кӯзпушт буду сеюмӣ бо ду пой мелангид, чаҳорумӣ марде буд ба сар порае шол партофта. Ӯ аҷмое буд магар, ки ба чашм айнаки сиёҳу ба даст тираке дошт...