— Ин хел бисёрҳо рух медиҳанд — розӣ шуд Нурқулӣ, ки ҳамоно механдид аммо овозаш чандон хушҳулона набуд. Ӯ сарашро ҷунбонда нарм шуд.

— Хайр, ана ту бо мо хеле хунук хӯрдӣ,— бо танбеҳ гуфт Холбика ва ҷафс шуда гиребони ҳилъати ӯро ҷамъ кард.— Ана ҳамин хел доред, ман ҳоло тугмаашро мечаспонам. Ҳамаашро махсусан гирифтаму ту бошӣ боз намехоҳӣ.

— Хайр вақташ мерасад — имои даст кард Нурқулӣ.

— Аз саҳар боз ҳамин «вақташ мерасад»... Холбика латтабандро, ки дар он нон, як пора гӯшти пӯхта ва боз чизҳои дигаре низ буд, сӯзану ресмону тугмаҳоро баровард:

— Ку, рӯятро ин сӯ гардон... ана ҳамин хел. Ту бояд таҳпӯшаки гарм дошта бошӣ, мефаҳмӣ?..

Нурқулӣ ба ӯ нигоҳ карда табассуме сар дод, чунон табассуме, ки танҳо хоси худаш буд.

Аз паси Нортоҷ садои баланди наъли пошна шунида шуд ва парасторе бӯи атрашро пӯшида аз миёни одамон гузашт. Нурқулӣ даступо хӯрда, дудашро фурӯ набурд, чун кӯдак, чубукро ба қафо пинҳон кард, ки кайҳо нигоҳаш бо нигоҳи Нортоҷ бархӯрда буд.

Ӯ чанд лаҳза нобоварона нигоҳ кард ва гӯё ба ёд меовард, ки кай дар куҷо? ӯро дида бошад ва ӯ чаро ин дам он ҷо буд?...

— Тӯй?

Абрӯвонаш аз шиддати изтироб қадре боло шуданд, аммо дар як лаҳза боз барҷову ғамгин намуданд ва чашмонаш дигар ғамзадаву саволомез ба рӯи вай нигарон шуданд ва гӯё танҳо як саволро ҳамеша такрор доштанд:

— Чаро? — Ту?

Ва ӯ ҳам нигоҳҳое дид бонсрор: андаке аз зери абрувон нигоҳҳои далеронаи писараш, чун он рӯз дар амбор... бар замми ин нигоҳҳои гарму ба ҳама чиз тайёри муаллима...

Ин лаҳза барои ӯ сангин буд ва ҷавоб бар ин ҳама нангин. Лаҳзае буд, ки ӯ сутунро ба дасташ дошта чашмонашро пӯшид. Ва чаро кӣ ҳамоно ёдеро, ки барои ҳамешагӣ ба доми фаромӯшӣ дода буд, дигарбора ба хотир овард. Онҳо савори аробаи сабз мерафтанд; ӯ аз кадом хусус изтиробе дар дил дошт, гӯё фарёде ба гӯшаш расида бошад, ки рӯ ба сӯи писараш гардонд,