боз ба шаҳр, барои китобу дафтарҳо рафтанд...

Роҳи ӯ аз пушти деҳа убур карда ба сӯи ҷануб мебурд ва бод бо шиддати дучанд ба паҳлӯяш мезад, ки ҳаргиз дар биёбони кушод чизе ба роҳаш монеа намешуд, ба ҷуз ин ҷуссаи кӯчаки инсон. Чаро? Ба куҷо мерафт ин зан дар ин дунёи дилгиркунандаи инсонӣ, дар ин теппаҳои реги равони умрҳо аз нафаси нарми баҳорону гулшукуфтҳо маҳрум? Сина ба синан бод ниҳода аз гузаштаҳо худро гунаҳкор шумурдани ӯ оё маънову мақсаде дошт? Ӯ инро намефаҳмиду фаҳмидан ҳам намехост ва ҳатто аз фаҳмиданаш ҳарос ҳам дошт...

Баъди се соат ӯ то беморхона расид, ки дар паҳлӯи муқобили шаҳр ҷой дошт. Дар долони калон, ки аз он ҷо бо як гармии нозук бӯи бади пахтаҳои доругин зуд ба машом мерасид ва дар ин ҳавои гирифта болои ҳаракҳои фарсуда даҳҳо маъюбону маризони либосҳои хокистарӣ бар тан менишастанд ва хешовандоне, ки шинелу хилъатҳо дар тан ба аёдат омада буданд, ба назар мерасиданд. Гоҳ-гоҳ аз болои фарши сангини он табибони хилъати чун барф сафед бар тан мегузаштанду садои пошнаи попӯшашон ба гӯш мерасид. Норточ хуб нигариста хост, ки яке аз онҳоро боздошта пурсад, ки Нурқули Паҳлавоновро аз куҷо пайдо кунад. Аммо дид ки аз пушти се сутун боз сутунҳои дигаре низ ҷойгиранд ва он ҷо ҳам болои ҳаракҳо одамоне нишаста. Ӯ пас бо як тардид, чун одами одаткарда ба ин иморат, аз пеш гузашта ба сӯи нигоҳ кард...

Дар гӯшае, болои ҳараке, тайи ҳамон хел либосҳои хокистарӣ, тугмаҳои пеши синааш кушода, Нурқулӣ менишасту ба табибони рафтуодошта дуздида нигоҳ медӯхт ва аз ҳамон чубуки сиёҳ дуд мекашид. Аз паҳлуяш муаллима... бо Пӯлод меистоданд. Пӯлод пеши падараш истода аз чӣ буд, ки механдид чунон сахту гуворо, ки дер боз чунин нахандида буд. Нурқулӣ ҳам дар бобате ҳикоя мекарду чашмакзанон механдид. Муаллима хеле наздик, паҳлӯи ӯ нишаста, ба чашмонаш менигаристу бо табассум сарашро меҷунбонд.

...ана ҳамин тур Насриддин шутурашро фурӯхт. Ва сардор хурсанд шуд ва Хоҷаву шутур... Нурқулӣ ба суханаш хотима доду сарашро гардонда худаш ҳам хандид — Ана, ҳозир худи Хоҷа дар байнамон намерасад!..

— Ана аблаҳ будааст ин сардор, — гуфт бо як хӯшҳолӣ Пӯлод ва чашмонашро аз ашки пушти хандаҳо пок карда — Аҷоиб, шутурро надидед-а...