Меҳру сеҳри шеър

Ишқ омаду гарди фитна дар ҷонам бехт,
Дил хун шуду ақлу дониш аз ман бигурехт,
З-ин воқеа ҳеҷ дўст дастам нагирифт
Ҷуз дида, ки ҳарчи дошт, дар поям рехт!

То аз бари ман ёри писандида бирафт,
Нокарда маро видоъу нодида бирафт.
Дар хуни касеам, ки ба нодонӣ гуфт:
«Аз дил биравад, ҳар он ки аз дида бирафт».

Дил ҷойи ғами туст чунон танг, ки ҳаст,
Гул чокари рўйи ту ба ҳар ранг, ки ҳаст.
Аз оби ду чашми ман бигардад ҳар шаб
Ҷуз санги дилат ҳар осиёсанг, ки ҳаст!

Хат бин, ки фалак бар рухи дилхоҳ навишт,
Бар гул рақаме бунафша бегоҳ навишт.
Хуршед ба бандагӣ-ш медод хате,
Коғаз магараш набуд, бар моҳ навишт?!

Бозори дилам бо сару савдот хуш аст,
Шатранҷи ғамам бо рухи зебот хуш аст,
Доим дорӣ маро ту дар хонаи мот,
Эй ҷону ҷаҳон, магар ки бо мо-т хуш аст?!

Оташ бивазиду ҷомаи шўм бисўхт
В-аз шумии шўм нимаи рўм бисўхт,
Бар пой шудам, ки шамъро биншонам,
Оташ зи сари шамъ ҳама мўм бисўхт!

Гардуни сияҳкоса ба тосе монад,
Як дам назанад, ки бар асосе монад,
Қасди дарави киштаи умрам дорад
В-инак, маҳи нав, бубин, ба досе монад!