Меҳру сеҳри шеър

Шоира худ он мусофирату азобҳояшро ин гуна ба қалам додааст, ки далели дигари мардонагиву сарафрозии ўст:

Дар ғурбат агарчи бахт ҳамраҳ набувад,
Боре душман зи ҳолам огаҳ набувад.
Донӣ, ки чаро гузидаам ранҷи сафар? –
То мотами шер назди рўбаҳ набувад!

Маҳастӣ дар роҳи Балх ба Марв, ки доираи бошукўҳи илмиву адабӣ дошт, меояд ва мавриди қабули гарми султон Санҷар ва шуарову уламо қарор мегирад. «Шуарои бузург, ки дар рўзгори султон Санҷар будаанду мадҳи султон гуфта ва тарбияту сила ёфтаанд, инҳоянд: Адиб Собир асту Рашиди Ватвот, Абдулвосеи Ҷабаливу Анварии Ховаронӣ, Фариди Котибу Малик Имоди Зўзанӣ, Сайид Ҳасани Ғазнавию Маҳастӣ ва Парӣ, ки маҳбубаи султон ва зарифаи рўзгор буда» (ҳамон ҷо, саҳ. 65). Дар доираи чунин ашхос мавриди қабул қарор гирифтанро метавон далели бебаҳси ҳунари шоирӣ ва маҳбубияти шахсияти Маҳастӣ донист.
Дар бораи қудрати шоирӣ ва ҳозирҷавобии Маҳастӣ ду ривояти ҷолиб ҳаст:

1. «Нақл аст, ки шабе дар маҷлиси султон буд, чун берун омад, султон истифсори ҳаво мекард ва барф меборид, Маҳастӣ ин рубоиро бадеҳа назм кард ва ба арз расонид, рубоия:

Шоҳо, фалакат аспи саодат зин кард,
Аз ҷумлаи хусравон туро таҳсин кард,
То дар ҳаракат саманди зарриннаълат
Бар гил наниҳад пой, замин симин кард!

Султонро ин рубоӣ дар маҳалли қабул ва мулоими табъ афтод ва минбаъд Маҳастӣ муқарраби ҳазрати султон шуд» (Тазкираи Давлатшоҳ, ҳамон нашр, саҳ.66).